Αφορμή, γι αυτήν την ανάρτηση, μια παλιά απόδειξη πληρωμής της αγροτικής σύνταξης στη γιαγιά μου το έτος 1963, όταν άρχισε η καταβολή αγροτικών συντάξεων στην Ελλάδα. Νομίζω ότι το μηνιαίο ποσό ήταν μικρότερο, αλλά αυτά που πληρώθηκαν στη γιαγιά ήταν καθυστερούμενα.
Από το 1962 που ψηφίστηκε ο νόμος έτρεξαν όλοι άνω των 65 ετών να ετοιμάσουν τα δικαιολογητικά τους για να υποβάλλουν αίτηση. Και τότε έγινε ένας τραγέλαφος! Πολλών, δεν είχαν δηλωθεί οι γεννήσεις, άλλων δεν είχαν δηλωθεί οι γάμοι...κυρίως οι γυναίκες ήταν “άγραφα χαρτιά”! Έτρεχαν με μάρτυρες να δηλωθεί στο περίπου η γέννηση τους ή έψαχναν τους γάμους στη μητρόπολη, αμοιβές με χρήματα ή και ζώα στους μάρτυρες ή στους τοπικούς άρχοντες να “φτιάξουν τα χαρτιά” και ένα σωρό άλλα πράγματα για να τακτοποιηθούν τα δημοτολόγια των κοινοτήτων. Συγκεκριμένα αυτά που αναφέρω συνέβησαν στην Γορτυνία της Αρκαδίας. Τα έχω ακούσει από μεγαλύτερους για συγκεκριμένα πρόσωπα και γεγονότα. Ψέμματα να λέμε; Κάπως έτσι οργανωθήκαμε ως κράτος.
