Εικόνες της φύσης

Εικόνες της φύσης
Τρίπολη Αρκαδίας-Πλατεία Άρεως, Ο Αρχιστράτηγος του Αγώνα Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2021

200 χρόνια από την Άλωση της Τριπολιτσάς (23-9-1821)


Το σημαντικότερο πολεμικό γεγονός του πρώτου έτους της Επανάστασης που έκρινε την έκβαση της.  
Όλα τα ελληνικά στρατεύματα και οι καπεταναίοι ύστερα από πολιορκία μηνών, συγκεντρώθηκαν γύρω από τα τείχη της Τριπολιτσάς και η επιτυχία τους ήταν θέμα χρόνου. Αποδείχτηκε δε η στρατηγική ιδιοφυϊα του Γέρου του Μωριά, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Ως και ο γηραιός Κόλιας Πλαπούτας από το χωριό Παλούμπα Γορτυνίας, “έσπευσε μετά χαράς επί φορείου εις την πολιορκουμένην Τρίπολιν και έδιδε γνώμας περί της ταχυτέρας εκπορθήσεως αυτής εις τον Κολοκοτρώνην…..” Τ. Κανδηλώρος, “Η Γορτυνία”.
Παρά την μεγάλη σκληρότητα αυτής της μάχης, οι Έλληνες πήραν δύναμη για την συνέχεια του αγώνα, και δεν είναι σωστό να κρίνουμε  εκείνα τα γεγονότα με σημερινούς όρους, αλλά να προσπαθήσουμε να μπούμε στη θέση τους.  

Ο Φωτάκος,  ζώντας εκείνες τις φοβερές ιστορικές στιγμές ως αγωνιστής, περιγράφει στ’ “Απομνημονεύματα” του:
“…..Τώρα θέλω διηγηθή τον τρόπον, πως οι Έλληνες εμβήκαν έξαφνα εις την Τριπολιτσάν χωρίς να ήναι προμελετημένον και μήτε να το γνωρίζουν οι μεγάλοι καπεταναίοι.
Οι Τούρκοι είπαμεν είχαν προσκληθή από τη  Πέμπτην (22 Σεπτεμβρίου) δια την γενικήν συνέλευσιν.  Άφησαν λοιπόν κατά  την ώραν της συνελεύσεως και ταις τάπιαις του φρουρίου αφύλακταις και τα σπίτια τους ακόμη, και επροσηλώθησαν εις το αποτέλεσμα αυτής.
Η Τριπολιτσά ήτον καθώς είπαμεν τειχογυρισμένη και είχε τάπιαις με κανόνια. Εις του Ναυπλιού την Πόρταν ήτον η μεγάλη Τάπια και έμπροσθεν αυτής της Τάπιας είναι η εκκλησία Αγία Σωτήρα ονομάζομένη, και ως είκοσι χαλασμένα σπίτια, ονομαζόμενα Αρσενέκα. Εις αυτά τα χαλάσματα επήγαιναν οι Έλληνες συχνά και εμπορεύοντο με τους Τούρκους, οι οποίοι εκατοικούσαν επάνω εις την Τάπιαν, τους έδιδαν ψωμί καλό, σύκα, κρέας και έπερναν άρματα και άλλα πράγματα πολύτιμα.
Οι αρχηγοί εγνώριζαν τούτο, αλλ’ επειδή οι περισσότεροι από τους στρατιώτας ήταν χωρίς άρματα εκαμώνοντο ότι δεν τους έβλεπαν. 

Οι τοπτσίδες (πυροβολισταί) της τάπιας αυτής Τούρκοι ήταν Αλβανοί και Ανατολίται αδιαβόλευτοι, συχνά ανταμώνοντο με τον Εμμανουήλ Δούνια Τσάκωνα, και με τους Σπετσιώτας Αυραντίνην και Γκίκαν Ρουμάνην συντεχνήτας των, επειδή γνώριζαν καλά να ρίπτουν κανόνια. Αυτοί οι τρεις εγνώριζαν την γλώσσαν των και εμπιστεύοντο αναμεταξύ των, εήγαιναν συχνά εκεί και τους ανέβαζαν εις την τάπιαν, εκρέμαγαν δηλαδή σχοινί δεμένον από ένα κανόνι και από αυτό επιάνοντο και ανεβοκατέβαιναν εις την Τάπιαν.
Την ημέραν δε της συνελεύσεως, ότε έλειπαν οι αξιωματικοί ανέβηκαν και άλλοι Έλληνες εις την Τάπιαν με σχοινία, τα οποία είχαν φέρει μαζί τους μιμούμενοι τον Αυραντίνην, όπου  ανέβαινε με το σχοινί και τα έδεσαν από άλλα κανόνια. Ήλθαν και άλλοι πολλοί εις τα χαλάσματα τα οποία ήταν απέξω. Αυτοί τότε συνενοήθησαν με τους μέσα, και επειδή η Πόρτα του Ναυπλίου ήτον κοντά την άνοιξαν και εμβήκαν μέσα άλλοι Έλληνες Τσάκωνες και όσοι ήταν εκεί απ’ έξω Αγιοπετρίται.
Καθώς δε τους είδαν και οι άλλοι Αγιοπετρίται από το ταμπούρι τους ότι οι εδικοί τους εμβήκαν μέσα άρπαξαν και αυτοί τας σημαίας και επήγαν έξω από το φρούριον και εμβήκαν με τους αρχηγούς των από του Σεραγιού την Πόρταν, την οποίαν είχαν ανοίξει οι σύντροφοι τους, ο δε Αυραντίνης από την Τάπιαν, αφού την επήραν, εγύρισε τα κανόνια και εβάρει το Σεράγι. 

 Συγχρόνως αφού από το ταμπούρι του τους είδεν ο Κεφάλας και ο Παππατζώνης έτρεξαν και αυτοί και εμβήκαν και αυτοί και εμβήκαν από του Μιστρά την πόρτα.  Αμέσως και ο Δημήτριος  Δεληγιάννης από του Ματζαγρά όπου ήτον εμβήκε και αυτός από του Σεραγιού την Πόρταν. Πανταχόθεν άνοιξεν ο πόλεμος, όσοι έμβαιναν άνοιγαν ταις Πόρταις, αλλ’ οι περισσότεροι έμβαιναν από τα τείχη, όπου δεν έβλεπαν αντίστασιν.
Οι Τούρκοι ειδοποιήθησαν, εν ώ ήτον ακόμη εις την συνέλευσιν ότι οι Έλληνες εμβήκαν, έτρεξεν ο καθένας εις το σπίτι του δια να σώση την φαμιλία του και τα πράγματα του και καμμίαν προσοχήν δεν έδωσαν δια να εμποδίσουν το έμβασμα των στρατιωτών. Οι Έλληνες  έπειτα επροχώρησαν, επήραν όλαις ταις Τάπιαις και τα δυνατά σπίτια, και μερικοί μόνον Τούρκοι επρόφτασαν και εκλείσθησαν εις τινα σπίτια δυνατά και εις την μεγάλην Τάπιαν.
Η σφαγή άρχισε εις όλα τα μέρη της πόλεως, το τουφέκι εδούλευε πανταχού και ανηλεώς κατά τρεις ολόκληρους ημέρας εσκοτώνοντο πάσης ηλικίας άνθρωποι άνδρες, γυναίκες, παιδιά ανήλικα. Οι Έλληνες εδώ εξεδικήθησαν δι όσα τόσους χρόνους είχαμεν πάθει από τους τυράννους μας. Πολλοί δε Τούρκοι όπου εκλείσθησαν εις τα σπίτια των, επροτίμησαν και εκάησαν μέσα εις αυτά με ταις φαμίλιαις των παρά να παραδοθούν εις τους δούλους των.
Πολλοί Καπεταναίοι και άλλοι Έλληνες από φιλανθρωπίαν ήθελαν να σώσουν κανένα Τούρκον, αλλά άλλος Έλλην, του οποίου ο Τούρκος την γυναίκα, το παιδί ή και αυτόν τον ίδιον είχε κατά διαφόρους τρόπους ατιμάσει, τυραγνήσει και αδικήσει, άμα έβλεπε τον εχθρόν του του άναπτεν από πίσω την πιστόλαν ή το τουφέκι του. Όσοι ήθελαν να σώσουν Τούρκους και να κάμουν καλόν έτρεχαν κίνδυνον διότι πολλάκις το βόλι επέρνα τον Τούρκον και εφόνευε και τον Έλληνα, ο οποίος ήθελε να του σώση την ζωήν και ούτω τους άφιναν εις την διάκρισιν των.
Δεν ήτον κανένας Τούρκος ο οποίος να μην είχε δύο και τρεις εχθρούς, διότι ποτέ τους εν εσυλλογίσθησαν ότι θα σηκωθούν οι ραγιάδες των και θα ζητήσουν την ελευθερίαν τους. Το δε κακόν έξαφνα τους ήλθεν εις το κεφάλι τους. 

Δεν τους εσκότωσαν λοιπόν από ωμότητα οι Έλληνες τους Τούρκους, καθώς η πολιτισμένη Ευρώπη μας εκατηγόρησεν, ούτε δια κανένα άλλον σκοπόν, καθώς είδαμεν, αλλά από δικαίαν εκδίκησιν, την οποίαν έτρεφαν εναντίον τους, εν ώ τους καλούς Τούρκους, όσοι πρότερον δεν τους κακομεταχειρίζοντο, τους επήραν μαζί τους και τους επεριποιήθησαν όσον καλλίτερα ημπορούσαν, τους είχαν ομοτράπεζους των, τους έσωσαν και τους έστειλαν όπου ήθελαν……
….Η κυρίευσις της Τριπολιτσάς, διότι επήραν των Τούρκων τα άρματα, αρμάτωσαν όλους τους Πελοποννησίους, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς, καθώς είπαμεν, ήσαν αρματωμένοι με μαχαίρας, τας οποίας οι γύφτοι(σιδηρουργοί) τότε τας έκαμαν, και με σουχλιά. Τους έδωσε δε ακόμη και μεγάλο θάρρος κατά των Τούρκων, διότι εφόρεσαν χρυσά και καλά φορέματα και λαμπρά άλογα εκαβάλικαν.
Άρχισαν λοιπόν έπειτα από όλα αυτά να συλλογίζωνται πως να εξαπλώσουν τον πόλεμον και υπέρ της εδικής των ελευθερίας και υπέρ της ελευθερίας των άλλων αδελφών τους”. 





Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2021

Πολιορκία Τριπολιτσάς -Μαρτύριο των φυλακισμένων Προεστών και Αρχιερέων

16 προεστοί και 8 αρχιερείς με τις συνοδείες τους, βρισκόντουσαν φυλακισμένοι από τον Μάρτιο του 1821στην Τριπολιτσά όταν παρουσιάστηκαν στην τουρκική διοίκηση κατόπιν πρόσκλησης της, με το σκεπτικό ότι με την εκεί παρουσία τους θα καθησύχαζαν τους κατακτητές και θα έδιναν την ευκαιρία για να προετοιμαστεί και να πετύχει  η επανάσταση. Πλησιάζοντας η ημέρα που οι Έλληνες μπήκαν μέσα στην Τριπολιτσά, 23 Σεπτεμβρίου 1821, οι φυλακισμένοι βρισκόντουσαν σε άθλια κατάσταση.  Κάποιοι δεν άντεξαν να βγουν ζωντανοί, κάποιοι πέθαναν κατά τη μεταφορά τους έξω από την Τριπολιτσά και λίγοι επέζησαν.  
Ο Νικόλαος Σπηλιάδης, αγωνιστής και συγγραφέας από την Τρίπολη, στα “Απομνημονεύματα” του περιγράφει :
“……..Όλοι (οι Τούρκοι) δε  συνησθάνοντο την αθλιότητα της θέσεως των, και κατ’ ιδίαν συνομιλούντες,  ωμολόγουν ότι ήτον ανάγκη να κάμωσι με τους Έλληνας συνθήκας, δια να λυτρωθώσιν, αλλ’ αφ’ ου συνήρχοντο εις κοινον συμβούλιον, εφιλοτιμούντο να επιδειχθώσι τις να φανή γενναιότερος,και διελύοντο αποφασισμένοι ν’ αποθάνωσιν έως ενός, πλην να μη υποταχθώσιν εις τους αποστάτες ραγιάδας των…….
...Αλλά δια να μη ταπεινωθώσι και ζητήσωσι πρώτοι να συνθηκολογήσωσιν, εστοχάσθησαν να μεταχειρισθωσι τους αρχιερείς και προεστώτας, και τους εξήγαγον από την ειρκτήν, τους διώρισαν οίκημα, όπου συνελθόντες, τους επαρηγόρουν τρόπον τινά, και εδικαιολογούντο ότι δια την ασφάλειαν των ηναγκάσθησαν να τους ρίψωσιν εις την ειρκτήν. Τους έστειλαν δε ίδια φορέματα, και τέλος τους παρήνειραν να γράψωσι τους πολιορκητάς, δια να μάθωσι τους σκοπούς των τάχα.
Οι νέοι ούτοι μάρτυρες της πίστεως και της πατρίδος αφ’ ού διέτρεξεν τόσους κινδύνους, και εδοκίμασεν τόσους φόβους και τρόμους και πριν και μετά την κάθειρξιν των. Οποίας φρικτάς βασάνους υπέστησαν εις την φοβεράν εκείνην κόλασιν, όπου οι Τούρκοι τους κατεδίκασαν να τιμωρώνται καθ’ όλας τας στιγμάς της ζωής των δι’όσα κακά δεν έπραξαν! Το εμβαδόν καθύγρου τινός υπογείου, συνιστάμενον εις εκατόν πενήντα πήχεις τετραγωνικούς, ήτον ο τόπος της κολάσεως των, όπου δεν εισήρχετο φως και αήρ ειμή από μόνον εν μικρόν παράθυρον. Εκεί πενήντα άνθρωποι, αβρώς ανατεθραμμένοι, έφερον έκαστος σιδηρούν κρίκον εις τον λαιμόν, προσηρτημενον εις βαρείαν σιδηράν άλυσσον, προσδεδεμένοι ο μικρός το ανάστημα πλησίον του μεγάλου, εις τρόπον ώστε να μη δύνανται να συμβαδίζωσι, και ήτοι ο εις να κυρτώνεται, ή ο έτερος να ίσταται εις τ’ άκρα των ποδών, και δεν ελάμβανον καμμίαν ανάπαυσιν, δεν είχον καμμίαν περιποίησιν, δεν είχον την αναγκαίαν τροφήν, ανέπνεον αέρα άζωτον, κατήντησαν εις φθειρίασιν, κατεμολύνθησαν, και ανέπεμπον εις αρκετόν διάστημα δυσώδη αποφοράν.
Κατ’ αρχάς και οι πρότερον φίλοι των εκ των Τούρκων και αυτή η διοίκησις τους εχορήγουν τον επιούσιον άρτον, αλλ’ αφ’ ου και οι Τούρκοι έπασχον από την πείναν, τότε εστερήθησαν και εκείνοι του μόνου αυτού μέσου της υπάρξεως. Και αν ο διερμηνεύς της Πελοποννήσου  δεν ελάμβανε πρόνοιαν να τους προμηθεύση εκ του υστερήματος ολίγον άρτον, ήθελον αποθάνει όλοι από την πείναν. Ότε δ’ εξέλιπεν και από αυτόν ο άρτος, συνεφώνησε μυστικώς με τινα Οθωμανόν να τους προμηθεύση άρτον….
Ο δε άρτος τον οποίον ηγόραζον, ήτο φύραμα αχύρων, ακανθών και άλλων ειδών, από το οποίον αντί να τραφώσιν εβλάπτοντο μάλλον, ώστε κατήντησαν εις παντελήν νέκρωσιν, και ο αρχιερεύς Μονεμβασίας απέθανεν εις την φυλακήν. Ο δε προεστώς Μελέτης εξήλθεν εκείθεν, πνέων τα λοίσθια, και την επιούσαν απέθανεν…….
…..Τότε υπεχρεώθη ο Ελμάζμπεης αρχηγός των (των Τουρκαλβανών), να εξαγάγη όλους τους αρχιερείς και προεστώτας, ή τουλάχιστον τον Αναγν. Κοπανίτσαν και τον Θεόδωρον Δελιγιάννην, τους οποίους μόνους λαβών την άδειαν  από την εξουσίαν εξήγαγε. Και ο μεν Κοπανίτσας έζησεν, ο δε Δελιγιάννης καθ’ οδόν εξερχόμενος από την πόλιν εξέπνευσεν επί κρεββάτου μετακομιζόμενος. Οι λοιποί καίτοι μη πάσχοντες ως εις την ειρκτήν, αλλά πάσχοντες πάντοτε και μη έχοντες ουδεμίαν περιποίησιν και ιατρικήν επίσκεψιν και την αναγκαίαν τροφήν, εκυριεύθησαν από τον τύφον και ήρχισαν ν’ αποθνήσκωσιν ο εις κατόπι του άλλου. Τότε οι Τούρκοι επέτρεψαν την έξοδον των λοιπών δια τον φόβον μη εξαγριώσωσιν επί πλέον τους πολιορκητάς. Αλλά και εξελθόντες ούτοι, απέθανον, και δεν έζησαν ειμή οι αρχιερείς Ανδρούσης και Τριπόλεως, ο Γιαννούλης Καραμάνος, ο Ιω. Τομαράς και ο Αντ. Καραπατάς…...”

Ο δε Μιχαήλ Οικονόμου, καταγόμενος από την Δημητσάνα, αγωνιστής και γραμματέας του Κολοκοτρώνη, μεταξύ άλλων αναφέρει:

“...Άρτον δ’ έδιδον αυτοίς μικρόν, κρίθινον ή εκ σκυβάλων ακάθαρτον, χώμα και λίθου τρίμματα περιέχοντα, ον ώφειλον να διανείμουν εις ανάλογα τεμάχια ανεπαρκή προς τροφήν ή ικανοποίησιν της πείνης των,και ύδωρ δε, σπάνιον και τούτο, και ανεπαρκές, προσφάγιον δε ουδέποτε. Όθεν μεγίστην ευεγερσίαν ήθελεν νομισθή πράττων αυτοίς, όστις ήθελε τοις προσφέρει κρόμμυον τι, ή σκόρδον ή ολίγον ελαίας, εις τοσαύτην επιθυμίαν προσφαγίου τινός κατήντησαν εν τη εκτενεί εκείνη ξηρο-κακο-φαγία! Αλλ’ ουδείς ετόλμα ή είχεν την άδειαν να τους πλησιάση ή προμηθεύση αυτοίς τι τοιούτο….
….εκ της συσσωρεύσεως των ακαθαρσιών και της διαφθοράς της ατμοσφαίρας, εγέμισαν μεν από πλήθος αναρίθμητον φθειρών άπαντες, και αυτό το έδαφος έτι. Επέσκηψαν δε τέλος εις αυτούς και ασθένειαι διάφοροι, λοιμική, κώφωσις, οφθαλμία, καταρροαί, διάροιαι, ρευματισμοί, ποδαλγίαι, και άλλαι άλλοις…
...τότε ήρχησε να ενσκήπτη εις αυτούς εκεί και ο θάνατος. Πρώτος  απεβίωσεν ο Άγιος Μονεμβασίας, και η λοιμική νόσος έλαβεν επίτασιν και ενέσκηψεν και εις τους λοιπούς λίαν ορμητική. Εκ της αδυναμίας κατέλαβεν αυτούς τρεμούλα χειρών και ποδών και έπιπτον κατακέφαλα ως μισοπεθαμένοι, ώστ’ έπειτα τέσσαρες εν μια νυκτί εξ αυτών ευρέθησαν το πρωί νεκροί, οι Άγιοι Ναυπλίου, Χριστιανουπόλεως και Δημητζάνης, αρχιερείς, και Παππά Αλέξιος, Οικονόμος. Οι δε  λοιποί των προυχόντων απέθανον ο εις μετά τον άλλον, επιζησάντων, επί τέλους, του Ανδρούσης, του Τριπόλεως και του Κορίνθου, και εξ μόνων εκ των προυχόντων, των Καραμάνου, Κοπανίτζα, Καραπατά, και του Μπεϊζαντέ Μαυρομιχάλη…
….Ότε δε οι Τούρκοι απελπισθέντες ήρχησαν να σκέπτωνται πλέον περί της εαυτών σωτηρίας…….και εξομολογούμενοι τρόπον τινά, ότι σφάλμα μέγα ήτον η φυλάκισις ...καταρώμενοι την ώραν, καθ’ ην η φυλάκισις των απεφασίσθη από την εξουσίαν.
Τότε δα εδείκνυον  συμπαθείας, και ενδύματα έπεμπον αυτοίς, και επάνω αναβιβάσαντες(από το υπόγειο) αυτούς τους παρεκάλουν να μη μνησικακούν δια τα λάθη ταύτα, και την αδικίαν ην υπέστησαν, διότι ήτον ταξιράτι(πεπρωμένον) ν’ αφήσουν δ’ αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην και να ομιλήσουν καλά υπέρ αυτών. Ταύτα και τα περί τούτων περίεργα.”
 

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2021

Παραμονές της άλωσης της Τριπολιτσάς -Οι φούρνοι ετοίμαζαν διαρκώς ψωμί

 Ο Φωτάκος, αγωνιστής και γραμματέας του Κολοκοτρώνη, που έζησε την πολιορκία και την άλωση της Τριπολιτσάς (23-9-1821) αντικρούοντας τα γραφόμενα του Τρικούπη, αναφέρεται στην κατάσταση που επικρατούσε έξω από τα τείχη της Τριπολιτσάς, λίγες μέρες πριν την είσοδο των Ελλήνων, σχετικά με την τροφοδοσία των πολιορκητών αλλά και των εξερχομένων Τούρκων αμάχων και Αρβανιτών:
“….το στρατόπεδον είχε πλήθος τροφών κατά την τάξιν του, διότι η Εφορία είχε φροντίσει, περί τούτου, και από τους 7 φούρνους τας τελευταίας ημέρας ήρχοντο εις το στρατόπεδον της Καρύταινας κατά την ακόλουθον διαταγήν της Εφορίας υπέρ τας 7.000 ταϊνια*.

 Ιδού η διαταγή 

Αδελφοί πρόκριτοι και επιστάται των φούρνων  Πιάνας, Αλωνίσταινας, Βυτίνας, Μαγουλιάνων, κλπ.
Με το να άρχισαν οι Τούρκοι γυναικόπαιδα και εβγαίνουν, μάλιστα σήμερον θα έβγουν και οι Αρβανίται όλοι (και τούτο λέγει δια να τους βιάση) στοχασθήτε πόσον ψωμί χρειάζεται. 

Δια τούτο τώρα εις το ύστερον να δείξετε γαϊρέτι* να φέρη ο κάθε φούρνος από χίλια ταϊνια την κάθε ημέραν και περισσότερα για τέσσαρες πέντε ημέραις. Προσέχετε όμως μην δείξετε αμέλειαν εις τούτο και δεν έλθουν τα ταϊνια ως άνωθεν ότι στοχασθήτε το κακόν……

 

 


Τη 20 Σεπτεμβρίου(1821) Άγιος Βλάσσης

Οι Αδελφοί 

Kανέλλος Δελιγιάννης
Σπήλιος Κουλάς
Δημητράκης Παπαγιαννόπουλος
Γεώργιος Δημητρακόπουλος

*ταϊνια= συσσίτια
*γαϊρέτι=προθυμία, ζήλος

 

Ο Ιμπραήμ εναντίον της Σπάρτης-Επιστολή Κολοκοτρώνη στους Σπαρτιάτες να ξεσηκωθούν

Τον Σεπτέμβρη του 1825 ο Ιμπραήμ ξεκίνησε νέα εκστρατεία από την Τρίπολη, κι ενώ οι Έλληνες περίμεναν ότι θα κινηθεί κατά των ελληνικών στρατοπέδων ή της  Δημητσάνας που είχε αρχηγούς τους Πλαπούτα, Ζαϊμη και Νικηταρά ή του Αγίου Πέτρου με αρχηγούς τους Λόντο, Καν. Δεληγιάννη, Γενναίο Κολοκοτρώνη και Ιωαν. Νοταρά,  τελικά εκινήθη  εναντίον της Σπάρτης. Ο Θ. Κολοκοτρώνης επέστρεψε από το Ναύπλιο, όπου είχε πάει στην Κυβέρνηση να συνεννοηθεί για την προμήθεια τροφών και να δραστηριοποιήσει το εκεί στράτευμα που βρισκόταν σε απραξία, ηγήθηκε του στρατεύματος του Αγίου Πέτρου  και εκτύπησε τους Τούρκους  στις θέσεις Γεράκι, Μύλους Μαρί, Βέρια και Βουρλιά. 





Από το Γεράκι έστειλε επιστολή(αξίζει να την διαβάσουμε ολόκληρη) στους Σπαρτιάτες, με την οποία προσπαθεί να τους ξεσηκώσει να πολεμήσουν γιατί εκείνοι είχαν παραμείνει απαθείς εμπρός στον φοβερό Ιμπραήμ και δεν προέβαλαν καμμιά αντίσταση. 

Το ίδιο περιγράφει και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης για τους Μανιάτες σε επιστολή του:
“Γενναιότατε στρατηγέ και παιδί μου Νικήτα, …….τα όσα ενεργώ ακαταπαύστως, τους όσους αγώνας εδοκίμασα και δοκιμάζω, και τους οποίους τρόπους εμεταχειρίσθην και μεταχειρίζομαι δια την εκστρατείαν είναι πράγματα φρίκης και ανεκδιήγητα, αλλά τις η ωφέλεια; όλα εις μάτην, καθότι η αναισθησία ενεφυτεύθη εις τας ψυχάς των Μανιατών τόσον, ώστε ούτε αισθάνονται, ούτε συλλογίζονται τον προφανήν κίνδυνον και οποία τα μέλλοντα. Πλην δεν αρκούσι ταύτα τα φυσικά και ολέθρια κακά, αλλά το χείριστον είναι όπου εισέτι δεν έσβυσαν τα αναθεματισμένα πάθη, ώστε άμα έμβη εις πράξιν το ωφέλιμον υπέρ της πατρίδος, αι αντενέργειαι τ’ αναιρούν………..

12 Σεπτεμβρίου 1825 εκ των Κυτριών, ο Πατριώτης και ως Πατήρ Πετρόμπεης Μαυρομιχάλη" 

 

 

Η ξεσηκωτική επιστολή του Κολοκοτρώνη:

“Γενναίοι Σπαρτιάται μικροί και μεγάλοι Καπεταναίοι και στρατιώται, άπαντας εξίσου ασπάζομαι.
Τι έπαθεν  άρα η Σπάρτη και κοιμάται βαρύν λήθαργον! Οι Σπαρτιάται οι εκ προγόνων ελεύθεροι και πολεμικοί πως εχάσατε τώρα την γενναιότητα σας και εγίνατε λαγοί;
Τα τόσα αίματα οπού έχυσεν η Σπάρτη δια την υπεράσπισιν της ελευθερίας της πατρίδος μέχρι τούδε δια τι τώρα υποφέρετε να ματαιώνωνται;  Και αι αναδραγαθίαι και τα ονόματα των αθανάτων ηρώων Σπαρτιατών να εξαλείφωνται; Τι θέλουν σας ειπεί  αι ψυχαί εκείνων των αθανάτων, όταν σας ίδωσιν, αναξίως  εκείνων και των προγόνων σας και ζώντας και αποθνήσκοντας; Πως δεν σας φωνάζουν η πέτραις της Σπάρτης; Πως δεν πέφτουν τα βουνά της Σπάρτης να σας πλακώσουν; Πως δεν σας βαρύνονται αι γυναίκες και τα παιδία σας; Πως σας υποφέρουν και δεν σας λιθοβολούν, καθώς αι παλαιαί Σπαρτιάτισσαι εδίωχναν τους άνδρας και τα παιδία των και ελιθοβολούσαν τους ομοίους σας;  που ο πατριωτισμός και ο ζήλος , που οι παρελθόντες αγώνες σας!
Η Τριπολιτζά, το Βαλτέτσι, το Άργος, το Ναύπλιον, η Κόρινθος, το  Πέτα, η Εύβοια και όλα τα άλλα πεδία του Άρεως εις την Πελοπόννησον  εις την Ανατολικήν και εις την Δυτικήν Ελλάδα σας γνωρίζουν και σας φωνάζουν, και η πατρίς κινδυνεύουσα ήδη τον έσχατον κίνδυνον σας προσκαλεί ν’ αφήσητε τα σπήλαια του Ταϋγέτου και να καταβήτε πέντε πηδήματα κάτω από τα προαύλια σας, και ιδήτε τον εχθρόν της  πως την κατασπαράζει και να λάβητε θυμόν εκδικήσεως.
Αλλά τι λέγω; Ο καπνός αυτής της ιδίας φαινομένης Σπάρτης σας  επεριώρισε, σας εθαλάμωσε, σας εφλόμωσε, και τα βλέπετε και πάσχετε και αδιαφορείτε και δεν ηξεύρω τι επάθατε. Αν εδειλιάσατε, επάθατε ανάξια του εαυτού σας. Αν νομίζετε, ότι ημπορείτε να επιζήσητε τον αφανισμόν της πατρίδος, αν ελπίζετε, ότι ημπορείτε να υπάρξητε, αφού η λοιπή Ελλάς χαθή, είσθε μεγάλως απατημένοι.
Ο θεός  όμως του ελέους και των δυναμεων ελπίζω να μην αφήση την πατρίδα αποστράτευτον και αβοήθητον, ούτε σας ν’ αφήση βυθισμένους εις τοιαύτην ληθαργικήν αδιαφορίαν, αλλά να σας εμπνεύση εκ νέου τον πατριωτικόν ζήλον.
Ο Θεός  θέλει να σώσωμεν την Πατρίδα και η Πατρίς  με παράπονον εναντίον σας δια ταύτην αδιαφορίαν σας σας φωνάζει, και εν ηξεύρει πλέον με τι όνομα να σας ονομάση, διότι αι τόσαι κραυγαί της δεν έφτασαν να κινήσουν εις τας ακοάς σας, εις την ψυχήν σας, κανέν αίσθημα πατριωτισμού, ζήλου και ηρωϊσμού, ως να μη γνωρίζετε την φωνήν της, ούτε ο κίνδυνος αυτής, όστις επαπειλεί και φοβερίζει και αυτήν την Σπάρτην δεν σας ετάραξεν, ούτε η ασφάλεια των παιδιών σας, των γυναικών σας και των εαυτών σας, σας έκαμε ν’ αλλάξητε καρδίαν, ας φθάση καν η φωνή των συναγωνιστών σας εις τας ακοάς σας: ακούσατε την εδικήν μου φωνήν,  την οποίαν από πολυχρόνιον συνήθειαν γνωρίζετε. Αδελφοί, προβάλετε από τα παράθυρα σας να μας ιδήτε, ακούσατε την φωνήν μας, δεν είναι καμμία άλλη αιτία, οπού μας κάμει να αγωνιζόμεθα, ειμή μονάχα ο της φίλης πατρίδος έρως.
Ηξεύρετε πόσα έπαθα και όλα τα ελησμόνησα δια την της φίλης Πατρίδος αγάπη; Ελάτε αδελφοί Σπαρτιάται! Ελάτε, ως είσθε απ’ αρχής συναγωνισταί μας, δράμετε να γενήτε μέτοχοι και εις τα καλά και εις τα κακά των συντρόφων σας, οι μεγάλοι, ή αφήσετε τα πάθη εις τον βυθόν της λησμονησίας, ή καν χώσετε τα, ωσάν τα έκαμεν ο Θεμιστοκλής  και ο Αριστείδης, και σαν γυρίσετε να ευρίσκετε πάλιν, και μην εξοδεύετε τον καιρόν τούτον, καθ’ όν χάνεται η Πατρίς, τον εξοδεύετε λέγω εις τα ποταπώτατα πάθη. Οι δε μικροί μικροί εντραπήτε να γίνεσθε σεϊρτζίδες ή σύμμαχοι εις τοιαύτα αισχρά πάθη και διαφιλονεικείτε περί όνου σκιάς, και αισθανθήτε ότι από αυτά η ζημία είναι μικρή και μερική, και το όφελος τιποτένιον. Εξ εναντίας όμως η ζημία, ην πάσχει η Πατρίς από την αδιαφορίαν σας, δια τον αφανισμόν οπού κάμνει ο εχθρός εις αυτήν είναι μεγίστη, και το όφελος, όταν την γλυτώσωμεν, αφανίζοντες τον εχθρόν, είναι ασυγκτρίτως μεγαλώτατον δι όλους κοινώς και μερικώς. Όθεν αφήσετε τους να μάχωνται, αν θελουν οι μεγάλοι και εσείς τρέξατε εις τον κίνδυνον της Πατρίδος, τρέξατε Εις την φωνήν μου.
Ο εχθρός βλέπετε αφού κατέκαυσε και ελεηλάτησεν όλους τους κάμπους της Λακωνίας, αφού κατετέφρωσιν όλα τα χωρία, ετράβιξε προς την Μονεμβασίαν, εις τον κάμπον Μονεμβασίας επέρασε, δια να κάμη κι εκεί τα ίδια.
Να! περίστασις, να! ευκαιρία να τρέξητε όλοι πανστρατιά μικροί μεγάλοι να ενωθώμεν να τον κλείσωμεν, όπου κλείεται ευκολώτατα, να τον παραδώσωμεν του διαβόλου, και να εκδικηθώμεν δια μιας όσα μας έκαμε. 

Σπεύσατε αδελφοί Σπαρτιάται, σπεύσατε το ογλιγωρότερον δια να ωφεληθήτε τα μέγιστα, και ν’ αφήσετε και τ’ όνομα σας αθάνατον με τούτο το κατόθωμα, και να κινηθήτε όλοι συμφώνως μικροί μεγάλοι, ή οι μικροί αφήσατε τους μεγάλους και τρέξατε και ελάτε εις εμέ. Και εγώ σας υπόσχομαι όλους τους τρόπους της οικονομίας,  ή ελάτε,όσοι με αγαπάτε, τώρα προσμένω να ιδώ πόσοι είσθε φίλοι μου.
Δράμετε! Να ωφεληθώμεν από ταύτην την περίστασιν, την οποίαν ίσως η τύχη εφύλαττε δι’ εσάς. Δεν είναι μακράν, είναι εις την αυλήν σας και δεν έχετε καμίαν δυσκολίαν να προβάλλετε. Ηξεύρετε, ότι ο εχθρός  είναι ταχύτατος και ορμητικώτατος και ημπορεί να επιστρέψη, μόνον προφθάσετε, όπου προσμένω σήμερον αύριον και τον Ζαϊμην, Κολιόπουλον, να ενωθώμεν να πιάσωμεν τας αναγκαίας θέσεις. Εγώ σήμερον προχωρώ απ’ εδώ προς τα εκεί και σας προσμένω να ελθήτε το ογλιγωρότερον κατόπιν.
Ο Άγιος Αρχιμανδρίτης Γερμανός πατριώτης σας σας λέγει και δια στόματος κάθε περισσότερον. Και αν και τώρα δεν θελήσετε να κινηθήτε, μα είναι οργή από τον θεόν δια να χαθώμεν και σεις και ημείς και όλη η Πατρίς, και όψεσθε. Μένω.

2   Σεπτεμβρίου  1825, Γεράκι
Ο Γενικός Αρχηγός
Θ. Κολοκοτρώνης”

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2021

Σεπτέμβριος 1827-Μάχες των Ελλήνων με τις δυνάμεις του Ιμπραήμ στην Περαμεριά της Γορτυνίας

 
Επιστολή του Ιωάννη (Γενναίου) Κολοκοτρώνη από το Μοναστηράκι όπου ευρισκόταν, στον πατέρα του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Γενικό Αρχηγό των στρατευμάτων.

“Σεβαστέ μοι πάτερ

Προσμένω εις δύω γράμματα μου απόκρισιν σου και είμαι ανυπόμονος να τας λάβω ως αναγκαίας. Εγώ καθώς σου προέγραφον εσύναξα τους επαρχιώτας και κατά τας διαταγάς του Αρχιστρατήγου υπήγα εις Κάπελην, ένθα την ιδίαν ημέραν επληροφορήθην και τον ερχομόν του Αρχιστρατήγου εις Διακοπτόν και τους εχθρούς εις Κάπελην, ο θείος μου ευρισκόμενος εις Πετζάκους  με το σώμα του με ηνάγκαζε να κινηθώμεν συμφώνως κατά των προσκυνημένων. Εγώ βλέποντας την βλάβην την οποίαν οι εχθροί επροξένουν εις τα μέρη της Καπέλης, και βεβαιωθείς ενταυτώ ότι απεκεί ήθελον απεράσει εις την Περαμεριάν και Λειοδώραν, εξεκίνησαν αμέσως και έφθασαν το εσπέρας εις Τριπόταμον. Οι εχθροί ήσαν τεντωμένοι εις τα Διβρέϊκα αμπέλια, και απειλούσαν την Δίβραν οι δε Διβραίοι έδωσαν λόγον προσκυνισμού, και ετελείωσαν τας συμφωνίας των, ομοίως και όλα τα χωρία της Κάπελης εκτός των Κουμαναίων και Αντροναίων, τους οποίους εγύμνωσαν από όλα τα υπάρχοντα των μείναντες με τα σώματα ξηρά. 


Το κακόν τούτο έφθασε και εις το Βιδιάκι, δεν επρόφθασεν όμως να τελειώση, διότι εγώ έφθασα αμέσως εκεί και εμποδίσθη το κακόν. Οι εχθροί μολονότι εις διάστημα τουφεκιού μας έβλεπον τούτην την μεριάν, δεν ετόλμησαν όμως να έλθουν κατ’ επάνω μας, αλλ’ ούτε και ημείς ηδυνάμεθα να τους κτυπήσωμεν, διότι δεν μας εσύμφερεν ο τόπος. Την επερχομένην εκίνησαν οι εχθροί, αφού την ιδίαν νύκτα έστειλαν τριακοσίους καλούς στρατιώτας και τους εκτύπησαν εις ταις  Φατιαίς  και διέβαινον δια της Κάπελης  εις  Λάλα. Δεν ετόλμησαν ν’ απεράσουν κατά το σχέδιο τους από το  γεφύρι του Βιδιακιού προς την Περαμεριάν, διότι οι Έλληνες τους εκτύπησαν. Τους εκτύπησαν και από τα οπίσθια  φονεύσαντες 25, συνέλαβον και τρεις ζώντας και δύω άτια. 

Η εμπροσθοφυλακή μου έφθασεν εις Νεμούταν, την οποίαν καύσασα ηθέλησαν ν’ απεράσουν από το γεφύρι της Νεμούτας, αλλ’ ευρεθέντες εξεπίτηδες οι Νεμουτιάνοι και ο Παπαγεωργάκης παρ’ εμού απεσταλμένος εις τα εκεί, τους εκτύπησαν και ωπισθοδρόμησαν, εκοιμήθησαν λοιπόν απόψε εις του Λάλα και φαίνεται το κατά της Λιοδώρας σχέδιον τους βλέποντας το το στράτευμα μας εματαιώθη.
Σήμερον πληροφορούμεθα ότι θέλει τραβίξουν δια τον κάμπον, και τούτο είναι βέβαιον. Ημείς ευρισκόμεθα εδώ και αφού οι εχθροί  απεράσουν εις τον κάμπον θέλει τραβίξομεν δια την Δίβρην, την οποίαν εκρίναμεν  αναγκαίον να ζητήσωμεν διαταγήν του Αρχιστρατήγου να την καύσωμεν. Επειδή το παράδειγμα αυτής θέλει επιφέρει και πολλά άλλα, καθ’ ότι είναι εν σημαντικόν μέρος και οι άνθρωποι είναι όλοι με ιδέαν και προκομμένοι, ώστε ο απλούς λαός βλέποντας τους με τοιαύτα ολέθρια πνεύματα, ημπορούν ευκόλως να ενδώσουν εις το κακόν.

Ο Στρατ. Χ. Σισίνης ευρίσκεται μαζή μου. Το στράτευμα του εξαιτίας των εχθρών διελύθη και ήδη ακολουθεί μετ’ εμού, ο θείος μου αφού υπήγε κατά των προσκυνημένων επιστρέφει ως μανθάνομεν προς ταύτα τα μέρη, δεν ηξεύρω τι εκατόρθωσαν εκείθεν να σε ιδεάσω.
Ο Αρχιστράτηγος στοχάζομαι να έφθασε κατά το Μέγα Σπήλαιον, απ’ αυτόθεν είμαι περίεργος και ενταυτώ ανυπόμονος να με πληροφορήσετε τα τρέχοντα. Και τα περί του εχθρικού στόλου, και δια εκείνους των τριων δυνάμεων και του ημετέρου που ευρίσκονται, και τι κάμνουν.
Εν τοσούτω μένω ευσεβάστως.

Τη 22 Σεπτεμβρίου 1827
Μοναστηράκι
Ο υιός σου
Ιωάννης Θ. Κολοκοτρώνης “




Από τα “Ελληνικά Υπομνήματα” του Ιωάννη (Γενναίου) Κολοκοτρώνη, έκδοση 1856

 

 

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2021

" 'Έφυγε" ο κλαρινίστας Παναγιώτης Λιακόπουλος-Μαυρέλιας από τη Γορτυνία

(Παλούμπα Γορτυνίας-ξωκλήσι Αγίου Παντελεήμονα με τον Παναγιώτη Λάλεζα-Φεστιβάλ ΜΑΝΑ ΓΗ 2015 του Δήμου Γορτυνίας και του Φυσιολατρικού Ομίλου "Γκούρα")

Είναι λυπηρό….
Ένα κομμάτι του λαϊκού πολιτισμού της Γορτυνίας, ειδικότερα της Ηραίας, πέρασε στην ιστορία.
Ο γλυκόλαλος ήχος του κλαρίνου του Παναγιώτη Λιακόπουλου, του γνωστού Μαυρέλια, σίγησε σήμερα(11-9-2021). Του Μαυρέλια από το Σαρακίνι Ηραίας.
Ο γνώριμος ήχος από τα παιδικά μας χρόνια, συνδεδεμένος με πολλές αναμνήσεις....
Χρόνια και χρόνια τώρα, συνόδευε τις χαρές των ανθρώπων της περιοχής! Γάμους, αρρεβώνες, πανηγύρια...
Θυμάμαι.....τον Σεπτέμβριο του 2018, στο πανηγύρι της Αράχωβας (Γενέσιον της Θεοτόκου)... όπου έπαιξε με την ορχήστρα του παρά τα 89 του χρόνια......
Με μεγάλη συγκίνηση αναφέρθηκε στο ξεκίνημα της πολύχρονης καλλιτεχνικής του πορείας που έγινε απ' αυτό το πανηγύρι το έτος 1954.
67 χρόνια λοιπόν, υπηρετώντας το λαϊκό πολιτισμό!
Αιωνία η μνήμη του
Καλό κατευόδιο

    Παναγιώτης Λιακόπουλος-Μαυρέλιας  Αράχωβα Γορτυνίας 8-9-2018

 

 

Μου έκανε τη τιμή και βγάλαμε μια φωτογραφία το 2014, στο πανηγύρι της Αγίας Τριάδας στο χωριό του, Σαρακίνι Ηραίας Γορτυνίας.  Απ' αυτό το πανηγύρι έχω γλυκιές αναμνήσεις όταν πήγαινα μικρό παιδάκι μαζί με τους γονείς ή τους συγγενείς και θαύμαζα όλο το δρώμενο αφού παρατηρούσα τα πάντα. Κι όταν δεν πήγαινα, άκουγα από το χωριό μου (την Κοκκινοράχη) τη μουσική του, εκείνους τους γλυκούς ήχους, ζήλευα κι  ονειρευόμουν ότι ήμουν εκεί. Αυτό το νοσταλγικό συναίσθημα έρχεται .......και ξανάρχεται....


Ακολουθούν μερικά τραγούδια στα οποια παίζει κλαρίνο ο αξέχαστος Μαυρέλιας:

 

"ΠΟΥ ΗΣΟΥΝΑ ΓΚΟΛΦΩ"- οργανικό

Στο βίντεο υπάρχει και μια σύντομη βιογραφία


 

 Ζωντανή ηχογράφηση από το πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα στο χωριό Παλούμπα Γορτυνίας




 Ένα καθιστικό τραγούδι που έπαιξε για την εκπομπή "Ερευνα" του Γ. Δημαρά με  θέμα "Οι μπαρουτόμυλοι της Δημητσάνας"


Από την συνεργασία του με τον Παναγιώτη Λάλεζα

 


 

Από την έκθεση "Ελλάδος Γεύση" στο Περιστέρι Αττικής, όπου έπαιξε ο Παναγιώτης Μαυρέλιας με το συγκρότημα του, καλεσμένος του Δήμου Γορτυνίας  προβάλλοντας το λαϊκό πολιτισμό της Γορτυνίας. Στο βίντεο βλέπουμε πατινάδα ανάμεσα στα περίπτερα της έκθεσης η οποία πραγματοποιήθηκε μετά το κυρίως πρόγραμμα με χορούς και τραγούδια που χόρεψε το συγκρότημα του "Συλλόγου Αρκάδων Ιλίου" καλεσμένο επίσης από το Δήμο Γορτυνίας. Τότε είχα την ευθύνη εκ μέρους του Δήμου Γορτυνίας, ως πρόεδρος της Κοινωφελούς Επιχείρησης(ΔΗΚΕΓ), όλης της συμμετοχής στην έκθεση. Τραγουδήσαμε όλοι μαζί και κάναμε έντονη την παρουσία μας ως Γορτυνία στην διοργάνωση.




Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2021

Σεπτέμβριος 1826-Επιδρομές του Ιμπραϊμ στην Γορτυνία- Μάχη στο μοναστήρι του Αγιονικόλα στο Βαλτεσινίκο

Ο Νικόλαος Σπηλιάδης, αγωνιστής και γραμματέας  στ’  “Απομνημονεύματα” του, αναφέρει:

“….Αφού επέστρεψεν (ο Ιμπραϊμ) εις Τριπολιτσάν……
έπειτα εκινήθη ο ίδιος μ’ όλον  του τον στρατόν, στείλας αποσπάσματα εις διάφορα μέρη. Εξ αυτών τινέ απήλθαν εις Κανδήλαν, προσέβαλον το μοναστήριον, όπου ήσαν ως εξήντα Έλληνες κεκλεισμένοι, και μη δυνηθέντες να τους βλάψωσι δια το οχυρόν της θέσεως ανεχώρησαν. Άλλοι απήλθον εις τα μαζέϊκα καλύβια.
Άλλοι ώρμησαν εις τα χωρία της Καρυταίνης  Αγρίδι, Καρνέσι, Λάσταν, Μαγούλιανα, Βυτίναν, Σφυρίδα, Γρανίτσαν, Κώμην και Βαλτεσινίκον, και έθυσαν και απώλεσαν λεηλατούντες τον τόπον, και φονεύοντες και φονευόμενοι εις όλα τα μέρη όθεν αν διαβώσιν. Ο Κανέλλος  και Δημήτριος Δεληγιάννης εκινήθησαν από τα Λαγκάδια κατά των εχθρών την 6, 8, 18, 20, και 28 Σεπτεμβρίου(1826) εις Τουρκοκερπινήν, εις Γλανιτσιάν, και γεφύρι Κυράς, εις το εν Βαλτεσινίκω μοναστήριον του Αγιονικόλα, εις Βάχλια, Ξηροκαρύταιναν και Ποδογοράν, εις Παραλογγούς και Τριπόταμα, και εφόνευσαν εις όλ’ αυτά τα μέρη απ’ ολίγους ως διακοσίους Τούρκους. Έπεσον και εκ των Ελλήνων εξ και εζωγρήθησαν τρεις. 


Άλλοι εχθροί εισέβαλον εις τα χωρίατων δύω τμημάτων Κατσιανών και Λιβαρτζίου της επαρχίας Καλαβρύτων, αφού εστρατοπέδευσαν την 9 Σεπτεμβρίου εις Δάραν…..”

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2021

Κολοκοτρωναίοι, αγωνιστές του ΄21

 Η μεγάλη οικογένεια των Κολοκοτρωναίων πρόσφερε πολλούς αγωνιστές  στην Επανάσταση του 1821, αλλά και προεπαναστατικά κράτησαν τη φλόγα για την ελευθερία πάντα αναμμένη, ευρισκόμενη σε διαρκή πόλεμο με τους Τούρκους. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης λέει στ’ “Απομνημονεύματα” του:
“….Από 36 πρωτοξαδέλφια, μόνον 8 εγλύτωσαν, οι άλλοι εχάθηκαν όλοι. Δεν είναι διάσελο, όπου δεν είναι θαμμένος Κολοκοτρώνης, χωριστά τα δευτεροξαδέλφια,  θείοι και λοιποί φίλοι χαμένοι…..” 

Ακολουθεί απόσπασμα αναφερόμενο στους Κολοκοτρωναίους (εκτός της στενής οικογενείας του αρχιστρατήγου) που πολέμησαν κατά την Επανάσταση, από το έργο του Φωτάκου “Βίοι Πελοποννησίων ανδρών κληρικών στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της Επαναστάσεως”. 

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2021

Ιωάννης Θ. Κολοκοτρώνης ο μετονομασθείς Γενναίος

Γιος του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, νεαρός αγωνιστής  του 1821, ήταν 17 ετών όταν βγήκε στην Επανάσταση και, όπως λέει ο Φωτάκος, “……..Ο Γενναίος ήτον ο μόνος στρατηγός όπου έμπαινεν εις το ρουθούνι των Αράβων, εζάλισε κατά τούτο τον Ιμβραήμ, και το μαρτυρεί όλη η Πελοπόννησος. Ετίμησε τον πατέρα του και εφάνη γνήσιος υιός του.”


Ακολουθεί το απόσπασμα το αναφερόμενο στον Ιωάννη(Γενναίο) Κολοκοτρώνη, από το έργο “Βίοι Πελοποννησίων ανδρών κληρικών στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της Επαναστάσεως” του Φωτάκου,  όπου στους Καρυτινούς αγωνιστές περιλαμβάνει και όλη την οικογένεια των Κολοκοτρωναίων. Η επαρχία Καρύταινας ήταν λίγο μεγαλύτερη από την μετέπειτα επαρχία Γορτυνίας.

 

 

Πάνος Κολοκοτρώνης-Ο πρωτότοκος γιος του Θ. Κολοκοτρώνη


 ΠΑΝΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

Ο πρωτότοκος γιος του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, νεαρός αγωνιστής  του 1821, που σκοτώθηκε δυστυχώς το 1824 στους εμφυλίους σπαραγμούς, μεσούσης της επανάστασης,  για τον οποίον λέει ο Φωτάκος: “..εχάθη πολύτιμος και πεπαιδευμένος στρατιωτικός…...εγνώριζεν εντελώς την παλαιάν γλώσσαν μας την Ελληνικήν, ήτο μαθηματικός άριστος, εγνώριζε προσέτι καλώς την Ιταλικήν γλώσσαν και ολίγον την Γαλλικήν, και εν ολίγοις ήτον ο δεύτερος του πολυμαθεστάτου Γ. Σέκερη, διότι τότε η Πελοπόννησος δεν είχεν άλλους τοιούτους”.  

Ακολουθεί το απόσπασμα το αναφερόμενο στον Πάνο Κολοκοτρώνη, από το έργο “Βίοι Πελοποννησίων ανδρών κληρικών στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της Επαναστάσεως” του Φωτάκου,  όπου στους Καρυτινούς αγωνιστές περιλαμβάνει και όλη την οικογένεια των Κολοκοτρωναίων. Η επαρχία Καρύταινας ήταν λίγο μεγαλύτερη από την μετέπειτα επαρχία Γορτυνίας.

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2021

Ένας ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ "έφυγε" σήμερα....

 Ένας ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ "έφυγε" σήμερα....
Τα λόγια είναι φτωχά για να μιλήσει κανείς για κείνον.
Ο εμβληματικός Μίκης Θεοδωράκης σημάδεψε ανεξίτηλα μια ολόκληρη εποχή. Και οι εμβληματικές προσωπικότητες δεν φεύγουν.
Ζουν ανάμεσα μας με το έργο τους και θα ζούν στην αιωνιότητα.Τους γράφει η ιστορία με λαμπρά γράμματα.
Ο Ελληνισμός του χρωστάει τεράστια ευγνωμοσύνη.
Καλό κατευόδιο.....
 ΝΑΟΙ ΣΤΟ ΣΧΗΜΑ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ
 

 
 
 ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΙΜΑΤΑ


 
 
 ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ


 
 
ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ 
 

 
 

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2021

Αγωνιστές του ‘21 από την Δημητσάνα της επαρχίας Καρύταινας (Γορτυνίας)

όπως τους αναφέρει ο Φωτάκος στο έργο του: “Βίοι Πελοποννησίων ανδρών κληρικών στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της Επαναστάσεως”

 


 

 

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2021

Ιερή Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Φαράγγι του Λούσιου-επίθεση Αλβανών (1779) -καταφύγιο αγωνιστών ‘21


Μετά τα Ορλωφικά (1770), με τις διαταγές του Σουλτάνου εστάλησαν χιλιάδες Αλβανοί και Τούρκοι “..προς  ριζικήν καταστολήν πάσης τάσεως επαναστατικής..”  “Διέπραξαν τας φρικοτέρας και αιματηροτέρας  ανοσιουργίας...” και  “...η Γορτυνία εδέχθη γενναίαν μερίδα εκ των βανδαλικών τούτων επιδρομών…..καταστήσας την Γορτυνίαν φρικαλέαν έρημον πλήρη τέφρας και νεκρών….”.
Τους  άγριους Αλβανούς αντιμετώπισαν οι κλέφτες και οι αρματωλοί, κυρίως ο  Κωνσταντής  Κολοκοτρώνης, που έγινε  ο φόβος και τρόμος τους.

“Οι Αρβανίται τον είχαν τόσον τρομάξει, που έκαναν όρκο: “Να μη γλυτώσω από του Κολοκοτρώνη το σπαθί”, λέει ο γιος του Θεόδωρος  Κολοκοτρώνης, ο μετέπειτα αρχηγός της Επανάστασης στ’απομνημονεύματα του.

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2021

Αγωνιστές από το χωριό Ζυγοβίστι της επαρχίας Καρύταινας (Γορτυνίας)-Το επίλεκτο σώμα των Αθανάτων


Ο Φώτιος Χρυσανθόπουλος ή Φωτάκος, υπασπιστής  και γραμματέας του Κολοκοτρώνη γράφει στα απομνημονεύματα του:
“…..Ο Κολοκοτρώνης είχε σημαίαν εδική του ξεχωριστήν και διακοσίους εκλεκτούς στρατιώτας και τύμπανα και σάλπιγγας…….
Αυτό το σώμα εσύγκειτο από τους αθανάτους Ζυγοβιστινούς της Καρύταινας. Ολόκληρον το χωρίον ήτον με τον Κολοκοτρώνην, και μόνον οι συγγενείς του Αναγ. Ζαφειρόπουλου ήτον με τον Κανέλ. Δελιγιάννην, εκτός του Κωνσταντίνου Ζαφειροπούλου αδελφού του Αναγνώστη, όστις ήτον με τον αρχηγόν, διότι δεν εσυμφωνούσε με τον αδελφόν του…..”

Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2021

Αγωνιστές από την περιοχή Βυτίνας της επαρχίας Καρύταινας (Γορτυνίας)

 


Ο Φωτάκος, αγωνιστής του 21, υπασπιστής και γραμματέας του Κολοκοτρώνη,  στο έργο του “Βίοι Πελοποννησίων Ανδρών” αναφέρει:



“ΝΙΚΟΛΑΟΣ  ΤΑΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ


Ούτος κατήγετο εκ Βυτίνης. Yπηρέτησε δε πολιτικώς και στρατιωτικώς. Εγένετο μέλος της εφορείας των Τρικόρφων επί της προεδρείας του Κανέλου Δεληγιάννη. Ευρέθη δε εις πολλάς μάχας, και ιδίως εις την μάχην του Δερβενακίου κατά του Δράμαλη. Εφονεύθη εις την ατυχή μάχην των Τρικόρφων επί του Ιβραήμ πασά. 

Η πολυμελής αύτη οικογένεια των Ταμπακοπούλων πολύ εχρησίμευσε κατά την επανάστασιν, και προ πάντων ο ιεροδιάκονος Ιωσήφ, ο γνωστός εις Αθήνας, και χρηματίσας ηγούμενος της μονής Καισαριανής, όστις επολέμησε κατά την πολιορκίαν της ακροπόλεως, και άφησε μνήμην της παληκαριάς του.