Ο λαϊκός μύθος της
Γριάς, που χλεύασε τον Μάρτη, είναι έντονα διαδεδομένος στην περιοχή της
Γορτυνίας και ειδικότερα στα χωριά της ορεινής Ηραίας. Όπως συνηθιζόταν τον παλιό καιρό, οι
τσελιγκάδες περνούσαν τον χειμώνα στους κάμπους
για να προστατευτούν οι ίδιοι και προπαντός το κοπάδι τους από το κρύο
και τα χιόνια. Εκεί γεννούσαν τα ζώα τους
και έθρεφαν τα μικρά τους πιο εύκολα. Την άνοιξη έπαιρναν τα γιδοπρόβατα καθώς και
όλα τα υπάρχοντα τους και ανηφόριζαν στα
βουνά. Επέλεγαν το κατάλληλο μέρος και
έστηναν εκεί έναν πρόχειρο καταυλισμό, το στανοτόπι. Σε μια τέτοια μετακόμιση αναφέρεται και ο
λαϊκός μύθος της Γριάς. Τον Μάρτη μήνα (μάλλον βιάστηκε!) και μάλιστα στο τέλος του Μάρτη, ερχόμενη η Γριά από τα πεδινά της Ηραίας ή της Ηλείας όπου
υπήρχαν χειμερινά λειβάδια, ανέβαινε προς το χωριό Σέρβου Γορτυνίας και το
βουνό Αρτοζήνος, όπου στήνονταν μεγάλα στανοτόπια. Στην διαδρομή ο καιρός του Μάρτη την
ξεγέλασε και σίγουρη όπως ήταν ότι ο χειμώνας πέρασε, αναφώνησε κοροϊδευτικά:
-Πριτς Μάρτη μου! Εγώ τα’ αρνοκάτσικα μου
τάβγαλα!
