Είναι Ιούνιος 2010. Περπατάω στους δρόμους της πόλης βυθισμένη στις σκέψεις των καθημερινών προβλημάτων της εποχής μας με κατήφεια και προβληματισμό και ξαφνικά σταματάω μπροστά στο γωνιακό σπίτι γιατί μου τραβάει το ενδιαφέρον η χελιδονοφωλιά που βρίσκεται κάτω από τη βεράντα του πρώτου ορόφου. Εκπλήσσομαι ευχάριστα και η διάθεση μου αλλάζει προς το καλύτερο. Τι όμορφη εικόνα! Μια καλοχτισμένη φωλιά γαντζωμένη στη γωνία της βεράντας, τα στόματα τριών μικρών χελιδονιών να 
προεξέχουν και να φωνάζουν για τροφή και μια χελιδόνα να πηγαινοέρχεται διαρκώς κουβαλώντας τροφή για τα μικρά της.Δεν καθυστερεί καθόλου στο πήγαινε-έλα. Με ιλιγγιώδη ταχύτητα εφορμά, βάζει τη τροφή βαθειά στο τεράστιο -συγκριτικά με το σώμα- στόμα τού κάθε χελιδονιού τηρώντας τη σειρά ευλαβικά και ξαναφεύγει για συνέχιση της αναζήτησης. Παρακολουθώ με εξαιρετικό ενδιαφέρον και συζητώ ευχάριστα με τη κυρία Κρινιώ την ιδιοκτήτρια του σπιτιού. -Άργησε η χελιδόνα αυτή τη φορά! μου είπε. Μάλλον πάει να τους φέρει νερό! Τη βοηθάει και το ταίρι της στην ανατροφή! Η κυρία Κρινιώ είναι ο φύλακας άγγελος τους και ξέρει όλες τους τις κινήσεις. Δεν επιτρέπει σε κανέναν να διαταράξει την απρόσκοπτη λειτουργία της χελιδονοφωλιάς από το κτίσιμο, την εκκόλαψη των αυγών μέχρι την ανατροφή των μικρών και το πέταγμα τους όταν θα είναι έτοιμα.
