Ο Κολοκοτρώνης, απο τις αρχές Μαρτίου του 1822 πολιορκούσε με το στράτευμα του την Πάτρα με τους Α. Ζαϊμη, Κανέλο Δεληγιάννη, Πετιμεζαίους, Σέκερη, Λόντο. Στη συνέχεια κατέφθασε ο γιος του Γενναίος και ο Δημήτρης Πλαπούτας. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας έστειλε μέρος του στρατού του με τον Γενναίο στην Δυτική Ελλάδα για βοήθεια και τον Πλαπούτα στην Καρύταινα για νέα στρατολόγηση. Συγχρόνως προέκυψαν διαφωνίες και διενέξεις με μέλη της διοίκησης (Βουλευτικό και Εκτελεστικό) για τον τρόπο δράσης, δόθηκαν αυστηρές εντολές στους στρατηγούς να προστρέξουν στην Ανατολική Ελλάδα υπό την απειλή του Δράμαλη, μη λαμβάνοντας υπόψη την στρατιωτική άποψη του Κολοκοτρώνη, με αποτέλεσμα να αποδυναμωθεί το στράτευμα του (έμεινε με 600) που πολιορκούσε την Πάτρα, λίγο πριν πέσει η πόλη, όπως λέει ο ίδιος ο Γέρος. Το επιτυχημένο πολεμικό έργο του Κολοκοτρώνη υποσκάπτεται διαρκώς από την τότε πολιτική ηγεσία(Κωλέτη-Μαυροκορδάτου), αλλ’ εκείνος πάντα σώζει την κατάσταση την κρίσιμη στιγμή. Επέστρεψε στην Καρύταινα και στην Τριπολιτσά για να συγκροτήσει νέο στράτευμα.
