Κυκλάμινα- Ποίημα του Χρίστου Μαρκόπουλου

Τα χρόνια της μεγάλης ελπίδας

δεν χάθηκαν ποτέ

κι αν εμείς σκορπίσαμε

αναζητώντας ευθείες λεωφόρους,

Ο Αποχαιρετισμός της Μάνας- Ι.Πολέμης

 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΙΣ ΜΗΤΕΡΕΣ 

ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

Μισεύεις για την ξενιτιά και μένω μοναχή μου,

σύρε παιδί μου στο καλό και σύρε στην ευχή μου.
Τριανταφυλλένια η στράτα σου, κρινοσπαρμένοι οι δρόμοι,
για χάρη σου ν’ ανθοβολούν και τα λιθάρια ακόμη.

Κωστής Παλαμάς (Εβδομήντα χρόνια από το Θάνατό του)

Ερανίσματα απ’ το διαχρονικό έργου του,

τα οποία αντιστοιχούν σε σημαντικούς σταθμούς της ζωής του

  

Το άρθρο είναι του Βασιλείου  Κων/ντή Σχίζα

Πλήθος μελέτες έχουν γίνει και αναλύσεις του έργου του Εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά. Εκτός από κορυφαίος ποιητής ήταν θεατρικός συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας, δημοσιογράφος και ιδρυτικό  μέλος της ΕΣΥΕΑ, ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και στη συνέχεια πρόεδρός της. Το τεράστιο έργο του, ενώ αναφέρεται στην εποχή του, είναι διαχρονικό και πάντα επίκαιρο.

Σταχυολογούμε μικρά μόνο στοιχεία τα οποία αντιστοιχούν σε σημαντικούς σταθμούς της ζωής του, απ’ τη γέννησή του στην Πάτρα στις 13 Ιανουαρίου 1859 από Μεσολογγίτες γονείς,  τον Μιχάλη και την Πηνελόπη, ως το θάνατό του στην Αθήνα  στις 27 Φεβρουαρίου 1943. Ήταν μόνιμος κάτοικος της Αθήνας και δεν ταξίδευε παρά μόνο μέχρι το Μεσολόγγι. Δεν είχε δικό του σπίτι. Διέμενε κατά διαστήματα στην οδό Ιπποκράτους, στη Σόλωνος, στην Ασκληπιού και στην Περιάνδρου.

 Ήταν πέντε χρονών όταν πέθανε η μάνα του και έξη όταν έμεινε ορφανός και από πατέρα. Τότε τον πήραν στην προστασία τους, συγγενείς του στο Μεσολόγγι. Αργότερα έγραψε το ποίημα «Η υστερνή ματιά της», εκφράζοντας εκείνα τα συναισθήματά  του, της στιγμής που αντίκρισε την νεκρή μάνα του.

18ος Πανελλήνιος Ποιητικός Διαγωνισμός της "ΤΕΧΝΗΣ" Κιλκίς

Α) ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ "ΤΕΧΝΗ" ΚΙΛΚΙΣ προκηρύσσει το Δέκατο Όγδοο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό με τίτλο "Κούρος Ευρωπού", με τη στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.
Οι ποιητικές συλλογές που θα σταλούν για το διαγωνισμό πρέπει:
1) Να μην έχουν εκδοθεί.
2) Να είναι δακτυλογραφημένες σε τρία αντίτυπα.
3) Να είναι 20 έως 30 σελίδες η κάθε μία.
4) Οι συλλογές να στέλνονται με ψευδώνυμο. Σε δεύτερο κλειστό φάκελο αλληλογραφίας ο υποψήφιος εξωτερικά θα αναγράφει πάλι το ψευδώνυμό του και μέσα τα πραγματικά του στοιχεία (όνομα, επίθετο, διεύθυνση, τηλέφωνο και e mail, αν έχει). Ο δεύτερος αυτός φάκελος θα ανοιχθεί από την επιτροπή του διαγωνισμού μόνο σε περίπτωση βράβευσης της συλλογής.

Τραγουδισμένη αμυγδαλιά

 Η αμυγδαλιά κατά την ελληνική μυθολογία ήταν μια  όμορφη πριγκίπισσα που ονομαζόταν Φυλλίς, κόρη ενός βασιλιά της Θράκης. Από τη Θράκη πέρασε ο γιος του Θησέα, Δημοφώντας, επιστρέφοντας με το καράβι του από την Τροία. Οι δύο  νέοι συναντήθηκαν και ερωτεύθηκαν. Τότε  ο βασιλιάς  έδωσε στον Δημοφώντα την κόρη του για γυναίκα  και ένα μέρος του βασιλείου του.

Αφού πέρασε καιρός, ο Δημοφών νοστάλγησε την πατρίδα του την Αθήνα τόσο πολύ, που ζήτησε να πάει εκεί για λίγο διάστημα. Η Φυλλίς συμφώνησε αφού της υποσχέθηκε ότι θα γύριζε πίσω σύντομα και έτσι εκείνος μπήκε στο καράβι του και απέπλευσε. Η Φυλλίς περίμενε για χρόνια την επιστροφή του, αλλά τελικά πέθανε από μαρασμό. Οι θεοί, από οίκτο, μεταμόρφωσαν την Φυλλίδα σε δέντρο, σε αμυγδαλιά, η οποία έγινε σύμβολο της ελπίδας. Ο Δημοφώντας, περιπλανώμενος, και γεμάτος τύψεις, επέστρεψε και βρήκε τη Φυλλίδα, ένα γυμνό δέντρο χωρίς φύλλα και άνθη. Απελπισμένος αγκάλιασε το δέντρο, το οποίο ξαφνικά πλημμύρισε από λουλούδια, δείχνοντας ότι η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί από το θάνατο.

Ποιήματα και τραγούδια του '40

Μάνα και Γιος
Νικηφόρος Βρεττάκος

Στης ιστορίας το διάσελο όρθιος ο γιος πολέμαγε

κι η μάνα κράταε τα βουνά, όρθιος να στέκει ο γιος της,

μπρούντζος, χιόνι και σύννεφο. Κι αχολόγαγε η Πίνδος

σαν να 'χε ο Διόνυσος γιορτή. Τα φαράγγια κατέβαζαν

τραγούδια κι αναπήδαγαν τα έλατα και χορεύαν

οι πέτρες. Κι όλα φώναζαν: "Ίτε παίδες Ελλήνων ..."

Φωτεινές σπάθες οι ψυχές σταύρωναν στον ορίζοντα,

ποτάμια πισωδρόμιζαν, τάφοι μετακινιόνταν.

Κι οι μάνες τα κοφτά γκρεμνά σαν Παναγιές τ' ανέβαιναν

Με τη ευκή στον ώμο τους κατά το γιο παγαίναν

και τις αεροτραμπάλιζε ο άνεμος φορτωμένες

κι έλυνε τα τσεμπέρια τους κι έπαιρνε τα μαλλιά τους

κι έδερνε τα φουστάνια τους και τις σπαθοκοπούσε,

μ' αυτές αντροπατάγανε, ψηλά, πέτρα την πέτρα,

κι ανηφορίζαν στη γραμμή, όσο που μες στα σύννεφα

χάνονταν ορθομέτωπες η μια πίσω απ' την άλλη.

«Μητέρες»- Θεόδωρος Κ. Τρουπής

 Απόσπασμα  από τη ποιητική συλλογή «Μητέρες»

Ο θρόνος
Μάνα μου, με το αίμα το δικό σου ζω.
Με το δικό σου λογικό στοχάζομαι.
Στην αγκαλιά σου τη γαλήνη αποζητώ
κι ώσπου να ‘ρθω κοντά σου όλο σε νοιάζομαι.

Ξέρεις, δεν κρύβω από σένα μυστικά.
Συχνά το χωρισμό μας συλλογίζομαι
Η σκέψη πως θα φύγεις για παντοτινά
το νου μου συννεφιάζει και σκοτίζομαι.

Να πω πως πας στ’ αμπέλια με γειτόνισσες;
Φύγαν μπροστά ‘πο σένα, μόνη πώς θα πας;
Ξέρω. Εκεί θα βρεις εκείνους π’ αγαπάς.

Κι ίσως-με το καιρό-πολύ τους πόνεσες.
Όμως, εντός μου αδειάζει θρόνος ιερός
που δεν θα τον αγγίξει μήτε κι ο θεός.
 


Η μέθη

Εξήντα χρόνους ζήσαμε αντάμα.
Παράδεισος κρυφός η αγκαλιά σου.
Βάλσαμο θεϊκό είν’ τα φιλιά σου
στις μοναξιές, στις πίκρες και στο κλάμα.

Χαίρεσαι. Καμαρώνεις τις χαρές μας.
Κρυφομετράς την κάθε ραθυμιά μας.
Μαντεύεις τις αιτίες, έρχεσαι κοντά μας
ν’ αφουγκραστείς και τις αναπνοές μας.

Χορταίνεις μονάχα με την υγειά μας.
Γελάς πονετικά με σφάλματα μας
Και νοιώθεις σαν απρόσεχτη  δασκάλα.

Μα σαν στην αγκαλιά μου σε κρατάω
από στοργή μεθώ, παραπατάω
και με κρατάς ν’ ανέβουμε τη σκάλα.


Ο Θεόδωρος Κ. Τρουπής γεννήθηκε στου Σέρβου  Γορτυνίας το 1932  και πέθανε στην Κ. Αχαΐα  το 2008. Υπήρξε εξαίρετος εκπαιδευτικός και λογοτέχνης με μεγάλο συγγραφικό έργο. Έγραψε ποίηση, πεζογραφία, σχολικά, λαογραφικά κείμενα και ταξιδιωτικά. Εξέδιδε το λογοτεχνικό περιοδικό "Μοριάς" και το περιοδικό "Σέρβου-Σκαλίζοντας τις ρίζες μας". Ξεχωριστή θέση κατέχουν τα έργα του: "Οι άνθρωποι της σκαλωσιάς", "Το λαούτο του Κωνσταντή", "Σέπαλα θύμησης", "Προς εαυτόν", "Τα Άλφα-Βητάρια των Χάι-Κου", κ.ά..