23 Σεπτεμβρίου- 192η Επέτειος Άλωσης της Τριπολιτσάς

 Άλωση της Τριπολιτσάς από τις επαναστατικές δυνάμεις των Ελλήνων κατόπιν εξάμηνης πολιορκίας της πόλης από τις δυνάμεις των Κολοκοτρώνη, Πέτρου Μαυρομιχάλη, Γιατράκου και Αναγνωσταρά. (Πηγή: Γεννάδειος Βιβλιοθήκη)

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1821, ύστερα από πολιορκία 6 μηνών περίπου, οι Έλληνες πάτησαν την Τριπολιτσά, ένα ιστορικό γεγονός πολύ σημαντικό για την έκβαση της Ελληνικής Επανάστασης εναντίον της τουρκικής υποδούλωσης 400 χρόνων.
Ας τιμήσουμε την επέτειο με ιστορικά δημοτικά τραγούδια του ελληνικού λαού.

"Σήμερα βγήκα να χαρώ....." Αρκαδικά δημοτικά τραγούδια

....ποιόν έδειρα και ποιόν βαρώ.
Τίνος εκακομίλησα,
τίνος κορίτσι εφίλησα.
Κι όποιαν εφίλησα ας το ειπεί,
δική της είναι η ντροπή
-Με φίλησες βρε αδικητή,
που σε να ιδώ στη φυλακή.
Με φίλησες και σήμερα,
που να σε ιδώ στα σίδερα.

Τραγουδάει ο Διαμαντής Ρουμελιώτης. Παίζει το συγκρότημα του Γιώργου Δαλιάνη

   

"Γεμίσαν τα κλαριά δροσιές..."

Τραγουδάει ο Διαμαντής Ρουμελιώτης. Παίζει το συγκρότημα του Γιώργου Δαλιάνη

"Γείραν τα ελατόκλαρα ......." αρκαδικά δημοτικά τραγούδια.

"Γείραν τα ελατόκλαρα,

κι ακουμπήσανε στο χιόνι,

λάλα το πουλί κι αηδόνι.

Κι εσύ δεν βγαίνεις να σε ιδώ,

γιε μ' μια ημέρα στο μπαλκόνι, 

λάλα το πουλί κι αηδόνι ......"

Τραγουδάει ο Κώστας Παυλόπουλος από τα Σαρλέϊκα Ηραίας Γορτυνίας.
Στη φλογέρα ο Νίκος Φιλιππίδης.

      

¨Απόψε δεν επλάγιασα πέρδικα, μωρή πέρδικα 

Πέρδικα η πέρδικα μου και σήμερα νυστάζω...."

Τραγουδά ο Κώστας Παυλόπουλος, ο Γιάννης Παυλόπουλος με το συγκρότημα τους.

Σο κλαρίνο είναι ο Κώστας Γιαννακόπουλος.

   

Εχάραξε η Ανατολή

 

Οι στίχοι του δημοτικού τραγουδιού που ακολουθεί, αποτελούν ένα ποίημα όπου υμνείται η αγάπη, ο έρωτας και η αφοσίωση...έτσι όπως το άκουσα στη Γορτυνία, από τους μεγαλύτερους. Είναι κρίμα που δεν έχουμε και τον "ηχό" του(μελωδία). Αξίζει να το διαβάσει κανείς από την αρχή ως το τέλος.

Εχάραξε η Ανατολή, ερόϊδισε και η Δύση.

Παν τα πουλάκια για βοσκή και οι λυγερές στη βρύση.

Παίρνω κι εγώ το Γρίβα μου και πα να τον ποτίσω.

Βρίσκω μια κόρη κι έπλενε σε μαρμαρένια πλάκα.

Τη χαιρετώ, δε μου μιλάει, της κρένω, δε μου κρένει.

-Κόρη, για πιάσε μας νερό να καλοδροσιστούμε.

Σαράντα τάσια μό ‘δωκε, στα μάτια δεν την είδα.

κι απάνου στα σαράντα δυό, την είδα δακρυσμένη

-Γιατί δακρύζεις λυγερή και βαριαναστενάζεις;

Μήνα πεινάς, μήνα διψάς, μην έχεις κακή μάνα;

-Μα ειδε πεινά, μα ειδε διψά, μα ειδε ‘χω κακή μάνα,

τον άντρα μου στη ξενιτειά,  ‘χω τώρα δέκα χρόνια

κι ακόμα δυο τον καρτερώ, στους τρείς τον συντυχαίνω,

κι αν δεν φανεί, κι αν δεν ερθεί, καλόγρια θε να γένω.

Θα πα στα έρμα τα βουνά να στήσω μοναστήρι

και στο κελί μου θα κλειστώ, τα μαύρα θα φορέσω,

κείνον να τρώει η ξενιτειά, και ΄με τα μαύρα ράσα.

-Κόρη, ο άντρας σου πέθανε, κόρη ο άντρας σου πάει

στα χέρια μου τον κράτησα, τα χέρια μου τον θάψαν.

Ψωμί, κερί του μοίρασα, κι είπε να μου το δώκεις

κι ένα φιλί του έδωκα, κι είπε να μου το δώκεις

-Ψωμί, κερί αν του μοίρασες διπλά να σου τα δώκω

Μα για τε κείνο το φιλί πολύ θα καρτερέσεις.

-Κόρη, εγώ είμ’ ο άντρας σου, εγώ είμαι κι ο καλός σου

-Αν είσαι ξένε ο άντρας μου, αν είσαι κι ο καλός μου

πες μου σημάδια της αυλής και τότε να πιστέψω.

-Έχεις μηλιά στη πόρτα σου και κλήμα στην αυλή σου,

κάνει σταφύλι ροζακί  και το κρασί μοσχάτο.

-Αυτά είν’ σημάδια της αυλής τα ξέρει ο κόσμος ούλος

Διαβάτης είσαι, πέρασες, είδες και μου τα λέγεις.

πες μου σημάδια του σπιτιού και τότε να πιστέψω.

-Μπροστά στα εικονίσματα χρυσό καντήλι ανάβεις

και σου φωτά και γδένεσαι και πλέκεις τα μαλλιά σου

και σου φωτά τις χαραυγές κι αλλάζεις και ξαλλάζεις

-Κάποια κακιά γειτόνισσα σου τα είπε και τα ξέρεις

πες μου σημάδια του κορμιού σημάδια της αγάπης.

-Έχεις ελιά στα στήθια σου, κι άλλη στην αμασκάλη

κι ανάμεσα τους κρέμεται, τ’ αντρός σου φυλαχτάρι.

-Ξένε μου, εσύ ‘σαι ο άντρας μου, εσύ ‘σαι κι ο καλός μου!

Βίντεο για την Αρκαδία, με τραγούδια και χορό

Καθαρή Δευτέρα σήμερα, μέρα γιορτινή, πλην όμως χειμωνιάτικη, αναζήτησα στο youtube και βρήκα αυτό το βίντεο από την εκπομπή "Έχει γούστο" που ήταν αφιερωμένη στην Αρκαδία και στην Επανάσταση του '21. Το πολύ καλό συγκρότημα του Γιώργου Δαλιάνη απέδωσε γνήσια αρκαδικά τραγούδια, χόρεψε δε ο χορευτικός σύλλογος Τεγέας.
"Θέλω να σχίσω τα βουνά" Τραγουδάει η Σταυρούλα Δαλιάνη.

         
βιντεο απο sygrotavlos
Αναζητήστε τα γνήσια τραγούδια του τόπου μας γιατί οτιδήποτε μας "πασσάρουν", στην πραγματικότητα δεν είναι και αυθεντικό. Κάθε γωνιά της πατρίδας μας έχει το δικό της ξεχωριστό ηχό και αυτό έχει τη δική του γοητεία.
Κι άλλα ωραία γνήσια παραδοσιακά τραγούδια της Αρκαδίας και του Μωριά από το συγκρότημα "Αυλός" με το Γιώργο Δαλιάνη, Διαμαντή Ρουμελιώτη, Σταυρούλα Δαλιάνη κ.λπ. θα βρείτε εδώ

Δημοτικά τραγούδια από το Αρχείο Σίμωνα Καρά

Βρήκα στο youtube αυτά τα υπέροχα αυθεντικά τραγούδια της Αρκαδίας και γενικότερα της Πελοποννήσου που είναι  παλιές ηχογραφήσεις από το αρχείο του Σίμωνα Καρά.
Τις έχει αναρτήσει ο χρήστης;   The Chrismao      
Μπράβο του! Ας τα χαρούμε όλοι!

1) Που ήσουν πέρδικα καυμένη

              


2) Για σένα Διαμαντένια μου

                      



3) Να χαμηλώναν τα βουνά

Δημοτικό τραγούδι: Νεραντζούλα φουντωμένη

-Νεραντζούλα φουντωμένη που είναι τ'  άνθη σου,

που είναι η πρώτη σ'  εμορφάδα και τα κάλη σου;

-Φύσηξε βοριάς και αέρας και τα τίναξε

Σε παρακαλώ βοριά μου φύσα ταπεινά.

Ν' αρμενίζουν τα καράβια τα Σπετσιώτικα

πόχουν μέσα παλικάρια κι γλυκά κρασιά.

Η "νεραντζούλα" είναι από τα ωραιότερα δημοτικά μας τραγούδια που το συναντάμε σ' όλη την Ελλάδα. 

Εδώ θέλησα να δώσω το τοπικό ηχόχρωμα της Γορτυνίας σε μια αυθεντική ερμηνεία της Κανέλας Τρουπή από το χωριό Σέρβου Γορτυνίας. Είναι τραγούδι που το έλεγαν στους γάμους. Περιέχει γλύκα και συγχρόνως μελαγχολία. Υπάρχει και η άποψη ότι αυτό το τραγούδι στην αρχική του μορφή ήταν ιστορικό που στη πορεία των χρόνων μετετράπη σε τραγούδι του γάμου.
Όπως και νάχει ..............

Έτσι τραγουδιέται στην Γορτυνία!

(πατήστε στο βίντεο που ακολουθεί)

Σεπτέμβρης ο "Τρυγητής"

Παροιμίες, δημοτικά τραγούδια και γεύσεις από την παράδοση της  Αρκαδίας.

Παροιμίες

-Θέρος, Τρύγος, Πόλεμος!
-Το Σεπτέμβρη τα σταφύλια, τον Οκτώβρη τα κουδούνια.
-Τα τραγούδια με το τρύγο, το χειμώνα παραμύθια.
-Τρυγητή σιτάρι σπείρε και σε πανηγύρι συρε.
-Τ΄ αμπέλι θέλει αμπελουργό, το σπίτι νοικοκύρη.

Δημοτικά τραγούδια

Αμπέλι μου καλέ πλατύφυλλο
και κοντοκλαδεμένο μα τη θάλασσα, κοντούλα και γιομάτη δεν σ’ αντάμωσα
Για δεν ανθείς καλέ για δεν καρπείς,
σταφύλια για δεν κάνεις μα τον ουρανό, μα την αλυσιδίτσα που ‘χεις κόρη μ’ στο λαιμό.
Με χρέωσες καλέ παλιάμπελο
κι εγώ θα σε πουλήσω μα τη θάλασσα, κοντούλα και γιομάτη δεν σ’ αντάμωσα.
Μη με πουλάς καλέ αφέντη μου
κι εγώ σε ξεχρεώνω μα τον  ουρανό, μα την αλυσιδίτσα που ‘χεις κόρη μ’ στο λαιμό.
Για βάλε νιούς καλέ και σκάψε με,
γέρους και κλάδεψε με μα τη θάλασσα, κοντούλα και γιομάτη δε σ’αντάμωσα.
Βάλε κορίτσια ανύπαντρα,
να με κορφολογήσουν μα το ουρανό, μα την αλυσιδίτσα που ’χεις κόρη μ’ στο λαιμό.

Παραδοσιακές γεύσεις

Ο Τρύγος παραδοσιακά ήταν μια γιορτή όπου συμμετείχαν όλοι. Συγκέντρωναν τα σταφύλια στο λινό, τα πατούσαν και μάζευαν το μούστο που προοριζόταν για το βαγένι προκειμένου να «ψηθεί» και να γίνει κρασί. Οι νοικοκυρές κρατούσαν μια ποσότητα μούστου για να φτιάξουν λιχουδιές στη κουζίνα τους. Έφτιαχναν κυρίως μουσταλευριά και μουστοκούλουρα.
Στη περιοχή της Γορτυνίας  έφτιαχναν  τα «τζουτζούκια», μια πού ελκυστική λιχουδιά ειδικά για τα παιδιά, μιας και δεν είχαν πολλές επιλογές λόγω της γενικότερης έλλειψης και ανέχειας στα παλιά χρόνια.

Τα «τζουτζούκια» γίνονταν ως εξής:

Έσπαγαν καρύδια, πρόσεχαν όμως το περιεχόμενο να βγαίνει ατόφιο και το χώριζαν σε δυο μέρη ακολουθώντας τη φυσική γραμμή του σχήματος του. Ύστερα έπαιρναν μια μεγάλη βελόνα με κλωστή και περνούσαν τα κομμάτια της ψίχας του καρυδιού ένα-ένα από μέσα. Το μήκος ήταν περίπου 50-60 πόντους. Κατόπιν έδεναν τις δύο άκρες. Αφού έφτιαχναν τον επιθυμητό αριθμό κατόπιν ετοίμαζαν μουσταλευριά και τα βουτούσαν ένα-ένα μέσα. Τα κρατούσαν λίγο για να πέσει η παραπανίσια ποσότητα μουσταλευριάς και στη συνέχεια τα κρεμούσαν στον αέρα για να στεγνώσουν και να ξεραθούν. Τα παιδιά πολλές φορές τα έτρωγαν κομμάτι-κομμάτι από κει που ήταν κρεμασμένα. Μόλις στέγνωνε η υγρασία τα αποθήκευαν διπλωμένα σε πετσέτες στα ντουλάπια τους ή ακόμα και στα μπαούλα προκειμένου να γλυτώσουν από το ψαχούλεμα των παιδιών. Τότε  ήταν όλα σε περιορισμένες ποσότητες και έκαναν οικονομία για ….να έχουν. Πολλές φορές αυτό δεν πετύχαινε γιατί τα παιδιά τα ανακάλυπταν όπου και αν τα έκρυβαν.
Ακόμα, τα «τζουτζούκια» τα προσέφεραν ως κέρασμα στους επισκέπτες, σκέτο ή με συνοδεία ρακής.








 Πατώντας πάνω στο βίντεο που ακολουθεί θα ακούσετε το δημοτικό τραγούδι της Αρκαδίας και όλης της Πελοποννήσου: Αμπέλι μου πλατύφυλλο

 περισσότερα για τον παραδοσιακό τρύγο διαβάστε εδώ.

......

Πεζοπορία στο Σερβόβουνο

Αφού γιορτάσαμε το Δεκαπενταύγουστο  στου Σέρβου Ηραίας και χαρήκαμε τις υπέροχες  εκδηλώσεις του συλλόγου, επιθυμήσαμε το περίπατο στην εξοχή. Άλλωστε, όπως έχει αποφανθεί ο λαός μας εδώ και πολλά χρόνια, «δεν είναι κάθε μέρα τ’ Αγιωργιού». Ένα Αυγουστιάτικο πρωινό(18/8/2010) με το Νίκο ανηφορίσαμε στο Σερβόβουνο, έχοντας ως παρέα και «ξεναγό» μας τον Δημήτρη Ρουσιά, γιο του Γιάννη Κ. Ρουσιά, ένα ευγενικό, πρόθυμο, ήρεμο και καλόγνωμο παιδί. Ξεκινώντας από του «Γιατρού τη βρύση», μ’ ένα μικρό σακίδιο στη πλάτη που είχε τ’ απαραίτητα, περάσαμε από του «Κρόθι», στην πλαγιά του βουνού, όπου υπάρχουν χωράφια χέρσα πλέον με καρυδιές και μικρή πηγή. Είχε απότομη ανηφόρα αλλά χάρις στο μονοπάτι που έχει διαμορφωθεί από το ανεβοκατέβασμα των προβάτων, με άνεση στη πρόσβαση.

Δημήτρης Ι.Ρουσιάς

 Οι καιρικές συνθήκες ήταν ιδανικότατες. Μόνο η πρωινή πάχνη εμπόδιζε την ορατότητα προς τη θάλασσα, στα παράλια της Ηλείας που σε διαφορετική περίπτωση θα βλέπαμε καθαρότατα τη θάλασσα και  τ'  αραγμένα καράβια. Το χωριό το βλέπαμε από ψηλά την ώρα που ξυπνούσε και άρχιζε να το λούζει ο ήλιος. Φτάσαμε στην κορυφή, την ορατή από το χωριό και από το δημόσιο δρόμο και νομίσαμε ότι αυτό ήταν. Είχαμε υπολογίσει λάθος, γιατί η κορυφή του βουνού αργούσε πολύ ακόμα και έπρεπε να περπατήσουμε αρκετά. Μείναμε έκθαμβοι από την εικόνα που ξετυλίγονταν μπροστά μας. Στη κορυφή του Σερβόβουνου υπάρχει ένας παράδεισος που δεν είναι ορατός από κάτω. Ένα μικρό οροπέδιο αποκαλύφτηκε στα μάτια μας με υψώματα και κοιλώματα, ραχούλες και χούνες. Μέσα στις χούνες βλέπαμε χωράφια ακαλλιέργητα, ιδιοκτησίες Σερβαίων, που εγκαταλείφτηκαν μερικές δεκαετίες πριν, όταν έφυγαν για τη Πρωτεύουσα και τις άλλες πόλεις κυνηγώντας το όνειρο της καλύτερης ζωής.

Ανατολή του ήλιου

Τούρλα

Πάντα με οδηγό το Δημήτρη, συνεχώς ανεβαίναμε πότε βαδίζοντας στις ραχούλες και πότε μέσα στις χούνες. Απόλυτος κυρίαρχος του βουνού ήταν η πέτρα. Η βλάστηση ήταν περιορισμένη και αυτό το έκανε προσπελάσιμο. Ο ήλιος ξεπρόβαλλε σιγά-σιγά στη κορυφή και οι ακτίνες του άρχισαν το παιχνίδι μαζί μας. Έχω μια αδυναμία να φωτογραφίζω τον ήλιο στο ημερήσιο του ταξίδι από την ανατολή ως τη δύση και στα παιχνιδίσματα που κάνει με τα βουνά, τα δέντρα και τους ανθρώπους. Δεν έχασα την ευκαιρία λοιπόν να παίξω κι εγώ μαζί του «κλέβοντας» φαντασμαγορικές εικόνες και «φυλακίζοντας» τες στη μηχανή μου. Ύστερα το ενδιαφέρον μας τράβηξε ένα κατασκεύασμα από πέτρες, μια "τούρλα" κατά τη τοπική διάλεκτο, φτιαγμένη με τεχνική, ίσως από τσοπάνη ή κυνηγό. Ποιός ξέρει τι είχε στο μυαλό του αυτός που την κατασκεύασε; Ο Δημήτρης μας πέρασε από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία. Συναντήσαμε ερειπωμένα αγροτόσπιτα, καλύβια, αλώνια, πρόχειρα κατασκευάσματα για οικόσιτα ζώα,  μισογκρεμισμένες στρούγκες όλα απομεινάρια μιας άλλης εποχής, όχι πολύ μακρινής που είναι εκεί για να μαρτυρούν τον σκληρό αγώνα των προγόνων μας για την επιβίωση. Ήταν μια εποχή που οι άνθρωποι άρρηκτα

καθισμένη στο στρουγκολίθι της στρούγκας

ερείπια σπιτιού και αλώνι

δεμένοι  με τη γη, τη καλλιεργούσαν και τη φρόντιζαν περιμένοντας να τους δώσει τ’ αγαθά της. Σήμερα είναι στοιβαγμένοι στις πόλεις, καλυτέρεψε η ζωή τους, δημιουργήθηκαν όμως άλλου είδους προβλήματα και έτσι συνεχίζουν την αέναη πάλη για την κάλυψη των καινούριων αναγκών που προκύπτουν, χάνοντας την επαφή με τη μητέρα Φύση. Στο διάβα μας συναντήσαμε ερείπια ενός αξιοσημείωτου οικήματος  που περιλάμβανε αγροτόσπιτο με τρία δωμάτια, αυλή και καλοδιατηρημένο αλώνι. Ο Δημήτρης μας πληροφόρησε ότι ανήκει στην οικογένεια Γ. Στρίκου(Ντέρη). Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Πλησιάζοντας στη κορυφή, στη θέση "Σκόζα", ο ορίζοντας μεγάλωσε και μαζί μ’ αυτόν το αίσθημα της ελευθερίας, της ξεγνοιασιάς, της ευεξίας. Είναι δύσκολο να περιγραφούν τα αισθήματα πάνω στο βουνό. Και εκεί που μιλούσαμε για τους αετούς των βουνών, ξάφνου πετάχτηκε ένα κοπάδι πέρδικες και πέταξε μακριά. Στο απέναντι ύψωμα έβοσκε τα πρόβατα του ο Γιάννης ο Ρουσιάς. Μας έβλεπε από μακριά και φρόντισε να μας συναντήσει μόλις φτάσαμε στη κορυφή που από κάτω μας έδινε την εντύπωση πως άγγιζε τον ουρανό. Εκστασιασμένοι αγναντεύαμε ολόγυρα έχοντας απέραντο ορίζοντα τριακοσίων εξήντα μοιρών. Η κορυφή αποτελεί ένα φυσικό μπαλκόνι προς τα

θέα προς Λαγκάδια

θέα προς Ερύμανθο.Διακρίνονται τα Τρόπαια

Λαγκάδια. Υψώνονται κοφτεροί βράχοι, σαν κάγκελα, που αναρωτιέται κανείς αν η φύση τα τοποθέτησε εκεί για να προστατέψει τους ανθρώπους από το χαοτικό ύψος που υπάρχει από εκείνη την πλευρά. Σκύψαμε με πολύ προσοχή και αγναντέψαμε τη πλούσια βλάστηση στα Λαγκαδινά ρέματα με τους διάσπαρτους οικισμούς  και τα ιστορικά Λαγκάδια ακριβώς απέναντι. Στρέψαμε το βλέμμα μας ανατολικά και θαυμάσαμε τις κορυφές του ελατοσκέπαστου Μαίναλου. Ο Αρτοζήνος πάντα αγέρωχος ιδωμένος από άλλη οπτική γωνιά  κέρδισε τις εντυπώσεις μας. Πίσω του κοιτάζοντας έντονα μέσα στην πρωινή πάχνη διακρίναμε την κορυφή του Ταΰγετου.  Συνεχίζοντας την περιστροφή νοτιότερα αγναντέψαμε το μυθικό όρος Λύκαιο, την Ανδρίτσαινα, το όρος  Μίνθη με τη Φιγαλία και τον Επικούρειο Απόλλωνα, όλα τα χωριά της ορεινής Ηλείας καθώς και την πεδινή Ηλεία μέχρι τη θάλασσα. Στον κοντινότερο ορίζοντα είδαμε από ψηλά τα χωριά της Ηραίας, το Ψάρι, τη Λυσσαρέα και το Σαρακίνι. Βορειοδυτικά απολαύσαμε τη  κατάφυτη Φολόη και το Αφροδίσιο όρος, τα αμέτρητα μακρινά χωριά αλλά  και  τα κοντινότερα όπως τα Τρόπαια, το Βυζίκι, το Σταυροδρόμι, το Περδικονέρι .κ.ά. Στο βάθος του ορίζοντα θαυμάσαμε το γκριζόλευκο γυμνό Ερύμανθο και τα πολυτραγουδισμένα βουνά στη μουσική δημοτική παράδοση Ζήρεια και Χελμό. Φυσικό επακόλουθο ήταν να αρχίσουμε να

σιγοτραγουδάμε. Το σιγανό τραγούδι ανέβασε το κέφι μας και μετατράπηκε σε πηγαία έκφραση των συναισθημάτων μας συνεπαρμένοι όπως είμαστε από το υπέροχο περιβάλλον. Τα καταγράψαμε όλα για να τα φυλάξουμε και αν μπορέσουμε να  σας μεταφέρουμε λίγη από τη μαγεία των στιγμών στη κορυφή του βουνού. Ας μη  ψάχνουμε για μουσικές κλίμακες, για παραφωνίες ή μουσικές νότες. Ας ψάξουμε για πηγαία έκφραση, για ντόπιο μουσικό χρώμα, για αυθεντικότητα, για σπανιότητα

Στη κορυφή που "αγγίζει" τον ουρανό

τραγουδιών, για μοναδικές στιγμές. Ο Γιάννης Ρουσιάς, ντόπιος Σερβαίος, εκπαιδευτικός και τσοπάνης, ένας ευγενικός και ωραίος άνθρωπος, μας χάρισε πολύτιμες στιγμές αφού τραγούδησε από τα βάθη της ψυχής του λίγα από τα πολλά  τραγούδια που ήξερε, στο φυσικό τους χώρο, με γνήσιο τρόπο όπως τα διδάχτηκε από τους γονείς του, μακριά από σύγχρονες επιρροές αλλοίωσης.

Γιάννης Κ. Ρουσιάς

Δεν αντιστάθηκα στο πειρασμό να τραγουδήσω μαζί του αφού είναι μια αγαπημένη δραστηριότητα μου αυτή. Τα αγριοπούλια κελάηδαγαν, τα κουδούνια των προβάτων του Γιάννη και των γιδιών κάτω στα Ρέματα κτυπούσαν και εμείς ενώναμε τις φωνές μας μαζί τους τραγουδώντας..

Για όλες τις ωραίες στιγμές υπάρχει και το τέλος. Όμως συγχρόνως υπάρχει και η ελπίδα της επανάληψης. Ξεκινήσαμε κατηφορίζοντας με «ξεναγό» το Γιάννη αυτή τη φορά, και σιγοτραγουδώντας.

Με τα πρόβατα στο "στάλο"

 Πλησίασε το μεσημέρι και έπρεπε να πάνε και τα πρόβατα στο "στάλο". Πράγματι συνοδέψαμε το Γιάννη στο   κατέβασμα των προβάτων στου "Κρόθι". Ξεδίψασαν στη πηγή και κοιμήθηκαν στους ίσκιους των καρυδιών. Εμείς επιστρέψαμε στου Σέρβου ευχαριστημένοι που …….. «κατακτήσαμε  τη κορυφή την οποία βάλαμε στόχο σήμερα». Δεν ήταν  η κορυφή του Ολύμπου ούτε του Έβερεστ. Ήταν η κορυφή του Σερβόβουνου, του δικού μας βουνού που, αν δεν την έχεις περπατήσει αυτή, τι αξία έχει να ανέβεις στα μεγαλύτερα;

Στο βίντεο που ακολουθεί ας χαρούμε ένα δημοτικό τραγούδι από το Γιάννη Κ.Ρουσιά

   Τρεις σταυραετοί καθόσαντε
Τρεις σταυραετοί καθόσαντε σε τρια μαύρα λιθάρια
και κλαίγανε τα ντέρτια τους και τα παράπονα τους.
Ο ένας κλαίει που μέθυσε και είναι μεθυσμένος.
Κι ο άλλος που ΄χασε τα πουλιά κι άλλα πουλιά δεν έχει.
Ο τρίτος κλαίει που γέρασε και πια δεν ξανανιώνει.
Γυρίζει ο γεροντότερος και λέει του αλλονώνε:
-Εσύ που 'πιες πολύ κρασί πιέ κι άλλο και τραγούδα
κι εσύ που ΄χασες τα πουλιά κι άλλα πουλιά θα κάνεις
εγώ να κλαίου που γέρασα και πιά δεν ξανανιώνω.

Όλα διορθώνονται εκτός από τα γεράματα!

Λαϊκή φιλοσοφία μέσα από τα τραγούδια.

Περισσότερα βίντεο υπάρχουν στο youtube στo κανάλι magiodiamant's channel και trounikos's channel

...