Η κλέφτικη ζωή-Απομνημονεύματα Κολοκοτρώνη

 
Οι κλέφτες και οι αρματωλοί

Οι κλέφτες ήταν ανυπότακτοι Έλληνες  που, κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, μη μπορώντας ν’ αντέξουν τη σκλαβιά πολεμούσαν τον εχθρό ζώντας στα βουνά. Πολλές φορές στρέφονταν και εναντίον πλούσιων Ελλήνων, οι οποίοι μαζί με τους κατακτητές τους ονόμαζαν κλέφτες και τους καταδίωκαν ως ληστές και κακούργους. Αντίθετα ο υπόδουλος λαός τους θαύμαζε για το αδούλωτο φρόνημα και τραγούδησε τα κατορθώματα τους.
Οι Τούρκοι θέλοντας να διατηρήσουν την τάξη στην ύπαιθρο οργάνωσαν τ’ αρματολίκια στα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως αρχηγοί πολλές φορές ονομαστοί κλέφτες. Όμως, όταν γίνονταν ισχυροί παραμερίζονταν, κι εκείνοι ξαναγίνονταν κλέφτες. Έτσι, υπήρχε μια εναλλαγή μεταξύ της ιδιότητας του κλέφτη και του αρματωλού και επικρατησε ο όρος “κλεφταρματωλός”.

 

 

 

Ο Κολοκοτρώνης περιγράφει την κλέφτικη ζωή στα “Απομνημονεύματα” του:

 

Ο Ρήγας Φεραίος και ο σπόρος της ελευθερίας

Ο Ρήγας Φεραίος γεννήθηκε το 1756 στο Βελεστίνο, στην αρχαιότητα Φεραί. Υπέγραφε ως Ρήγας Βελεστινλής και πολλοί τον έλεγαν Ρήγα Φεραίο, ενώ το πραγματικό του όνομα ήταν Αντώνης Κυριαζής. Ήταν φλογερός πατριώτης και τραγουδιστής της ελευθερίας των υπόδουλων λαών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο Βελεστίνο, σπούδασε στ’ Αμπελάκια και έγινε δάσκαλος. Σκότωσε όμως έναν Τούρκο που βασάνιζε Έλληνες κι έτσι έφυγε από την πατρίδα του. 

Πήγε στο Άγιο Όρος, έπειτα στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια στο Βουκουρέστι. Εκεί συνέλαβε το μεγάλο του σχέδιο να σπείρει το σπόρο της ελευθερίας στις καρδιές των σκλαβωμένων Ελλήνων, αλλά και όλων των λαών. Εγνωρίστηκε με ένα σωρό πλουσίους εμπόρους, αρχιερείς και οπλαρχηγούς και άνοιξε αλληλογραφία με σπουδαία πρόσωπα, ακόμα και μ’ αυτόν τον Ναπολέοντα που του υποσχέθηκε βοήθεια στον Αγώνα.  Γι αυτό πήγε στη Βιέννη και τύπωσε τον περίφημο χάρτη της Ελλάδας καθώς και ένα σωρό τραγούδια, θούρια πατριωτικά και το σάλπισμα ελευθερίας “Ως πότε παλληκάρια να ζώμεν στα στενά”. 

"Η Ελλάς Ευγνωμονούσα"

 Καλό μήνα  σε όλους!

Πρώτη του Μάρτη σήμερα, του μήνα που έγινε ο μεγάλος ξεσηκωμός πριν 200 χρόνια και σήμανε την ελευθερία της Ελλάδας.

«Η Ελλάς Ευγνωμονούσα» (1858), του Θεόδωρου Βρυζάκη, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα.

από https://el.wikipedia.org

 

 

Η Ελλάς   ευγνωμονούσα! 

Φώτιος Χρυσανθόπουλος ή Φωτάκος από τα Μαγούλιανα Γορτυνίας-"Προετοιμασίες για την Επανάσταση"

Ο Φώτιος Χρυσανθόπουλος ή Φωτάκος γεννήθηκε στα Μαγούλιανα Γορτυνίας (1798) και υπήρξε Αγωνιστής του 21, αλλά και ιστορικός του Αγώνα. Από νέος υπηρέτησε τα ιδανικά της Φιλικής Εταιρείας που τον έστειλε στην Πελοπόννησο να οργανώσει τον Αγώνα. Είχε μυηθεί στη Ρωσία όπου είχε μεταβεί ασχολούμενος με το εμπόριο. Πολέμησε παντού όπου και ο Κολοκοτρώνης, σαν υπασπιστής και γραμματικός του.

Έγραψε τα “Απομνημονεύματα του Αγώνος”, τους “Βίους Πελοποννησίων Ανδρών”, τον «Βίον του Παπαφλέσσα», κ.ά. Πέθανε στην Τρίπολη το 1878.
 
 

 

Ο Φωτάκος γράφει στα "Απομνημονεύματα" του για τις προετοιμασίες της Ελληνικής Επανάστασης:

 

Ιωάννης Δεληγιάννης, ο Μοραγιάννης του Μωριά από τα Λαγκάδια Γορτυνίας

Ο Ιωάννης Παπαγιαννόπουλος ή Ντεληγιάννης ή Δεληγιάννης γεννήθηκε στα Λαγκάδια Γορτυνίας το 1738 και ήταν ο ισχυρότερος προεστός του Μωριά, κατέχοντας το αξίωμα του Μοραγιάνη από το 1787, φιλικά προσκείμενος προς τους Τούρκους όπως πολλοί προεστοί άλλωστε.  Μέσα στη διαμάχη για την εξουσία  αγάδων και προεστών, ο Δεληγιάννης  έπεσε στη δυσμένεια της τουρκικής διοίκησης.
Στις  12 Φεβρουαρίου 1816 με φιρμάνι του Σουλτάνου, ο Ιωάννης Δεληγιάννης αποκεφαλίστηκε στο σπίτι του από τους Τούρκους και το κεφάλι του παραδόθηκε στον πασά ως λάφυρο.
Ήταν πατέρας του προκρίτου και οπλαρχηγού της Επανάστασης Κανέλλου Δεληγιάννη και άλλων 10 παιδιών. Μια ισχυρή οικογένεια που έπαιξε σημαντικό ρόλο στα ιστορικά γενονότα, πριν, κατά την διάρκεια της Επανάστασης αλλά και μετά, με την ίδρυση  του νέου Ελληνικού Κράτους.
Η ιστορία του σκοτωμού του Ιωάννη Δεληγιάννη μέσα στο ακόλουθο τραγούδι που κατέγραψε ο Σίμων Καρράς στα Λαγκάδια Γορτυνίας την δεκαετία του ‘50. Τραγουδά  ο Γ. Παναγάκης.

“Πανε οι γερόντοι στο πασιά πάνε οι κοτσιαμπασήδες
παν τα Ντεληγιαννόπουλα  κι αυτός ο κυρ Κανέλλος
Από μακριά τον χαιρετάει κι από κοντά του λέει:
-Καλημερούδια σου πασά! -Καλώς τον κυρ Κανέλλο!
Κανέλλο τι άργησες ναρθείς , ναρθείς να προσκηνύσεις;
Κανέλλο που ‘ναι ο γέροντας ο γερο-Ντεληγιάννης;
-Κείνος πασά μ’ είν άρρωστος τώρα πέντε-έξη μήνες
-Στείλτε Κανέλλο, φέρτε τον ναρθεί να προσκηνύσει
-Κείνος πασά μ’ δεν μας ακούει μον’ κάθεται και λέει:
“Εγώ πασά δε προσκυνώ, βεζύρη δε φοβάμαι
τι έχω στη Πόλη δυο παιδιά και στα Λαγκάδια πέντε
έχω και στην Ντρομπολιτσά αυτόν το Θοδωράκη.”
Μα βαρυφάνει στον πασά και στο Σουλτάνο γράφει
κι ευθύς φιρμάνι έβγαλε κι έβαλε να τον κόψουν.

Στου Λάλα σφάζουν πρόβατα στου Μπαστηρά κριάρια
και στα Λαγκάδια στο χωριό σφάζουν το Ντεληγιάννη
ογδόντα χρονώνε γέροντα σαράντα Μοραγιάνη”.

 

 

Παιδομάζωμα και Γενίτσαροι κατά την Τουρκοκρατία

Χρόνια και χρόνια οι Τούρκοι  με το απάνθρωπο “παιδομάζωμα” στρατολογούσαν με τη βία τα μικρά χριστιανόπουλα και σχημάτιζαν μ’ αυτά, τα φοβερά τάγματα των Γενιτσάρων.
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης επί Σελήμ του Α΄, κάθε δυο χρόνια οι Τούρκοι γύριζαν τα χωριά και της πολιτείες της μεγάλης Αυτοκρατορίας και με τους καταλόγους των παιδιών που γεννιόντουσαν, μάζευαν τα αγόρια από 6 έως 14 χρονών με τη βία, που μαζί με τη θρησκεία τους έχαναν  και πατρίδα και γονείς και γλώσσα.  Τα έκαναν φανατικούς Τούρκους  και αποτελούσαν τον πιο άγριο τουρκικό στρατό που τρόμαζε και τον ίδιο τον Σουλτάνο.
Από το 1632 καταργήθηκε το παιδομάζωμα και ο στρατός των Γενιτσάρων  αποτελείτο αποκλειστικά από Τούρκους. Σιγά-σιγά όμως οι Γενίτσαροι έγιναν μισητοί και σ’ αυτούς ακόμα τους Τούρκους που στα 1862 ξεσπασε άγρια καταδίωξη εναντίον τους(φωτό από το διαδίκτυο).

Για το θέμα αυτό μιλάει και το παρακάτω δημοτικό τραγούδι της Γορτυνίας, από το εξαιρετικό μουσικό λεύκωμα «Ο ΜΩΡΙΑΣ ΤΟΥ 21» με ιστορικά δημοτικά τραγούδια, των μουσικών που ερευνούν και υπηρετούν την παράδοση, του Κώστα Παυλόπουλου και του Γιάννη Παυλόπουλου. Έκδοση 2011. Παίζουν οι μουσικοί : Κώστας Γιαννακόπουλος κλαρίνο, Γιάννης Παυλόπουλος βιολί, Βασίλης Σμάνης λαούτο-τραγούδι, Ουρανία Λαμπροπούλου σαντούρι, Μανούσος Κλαπάκης νταούλι. 

Αρχιερείς και πρόκριτοι φυλακίστηκαν στην Τριπολιτσά(Φεβρουάριος 1821)- Επίσκοπος Δημητσάνης Φιλόθεος Χατζής

Το Φεβρουάριο του 1821 εκλήθησαν από τον πασά στην Τριπολιτσά οι προεστοί και Αρχιερείς του Μωριά δήθεν για σύσκεψη. Η τουρκική διοίκηση είχε υποψίες ότι οι Έλληνες ετοίμαζαν εξέγερση εναντίον τους.
Στην μυστική σύσκεψη  της Βοστίτσας (Αίγιο), στα τέλη Ιανουαρίου του 1821  όπου συμφώνησαν οι Φιλικοί  για την οργάνωση της επανάστασης, είχε συγχρόνως αποφασιστεί ότι σε περίπτωση κλήσης των προκρίτων στην Τριπολιτσά από τον πασά, να μην υπακούσουν  προβλέποντας τις προθέσεις τους.
Έτσι, οι πρόκριτοι και οι αρχιερείς των Πατρών και Καλαβρύτων (Π.Π.Γερμανός, Λόντος, Ζαϊμης, Θεοχαρόπουλος, κ.ά) δεν πήγαν στην Τριπολιτσά.
Παρά την απόφαση αυτή, διαφορετικά έπραξαν 16 προεστοί και 8 αρχιερείς με τις συνοδείες τους, από τις αρχές Φεβρουαρίου έως τις αρχές Μαρτίου του 1821, που παρουσιάστηκαν στην τουρκική διοίκηση της Τριπολιτσάς,  με το σκεπτικό ότι με την εκεί παρουσία τους θα καθησύχαζαν τους κατακτητές και θα έδιναν την ευκαιρία για να προετοιμαστεί και να πετύχει  η επανάσταση.  Ήταν μια πράξη θυσίας. 

ΦΩΤΗΣ ΔΑΡΑΣ Αγωνιστής του 21 από το χωριό Σέρβου Γορτυνίας (1795-1869)

Ο υπασπιστής του Θ. Κολοκοτρώνη Φωτάκος στο βιβλίο του «Πελοποννήσιοι Αγωνιστές του 1821», επιλέγει και τον Φώτη Ντάρα και γράψει: “Κατήγετο εκ του χωρίου Σέρβου. Παρακολουθών δε τον στρατηγόν Δ. Πλαπούταν εχρησίμευσε και ως γραμματικός και ως στρατιωτικός. Οι συγγενείς του και οι συγχώριοί του ήσαν πάντοτε μαζί του εις τους πολέμους, η δε οικογένειά του εστάθη χρήσιμος εν αρχή της επαναστάσεως”.

Άρθρο του ιστοριοδίφη Νίκου  Παπαγεωργίου στην ιστοσελίδα servou.gr :
“Ο Φώτης Ντάρας ή Νταρόπουλος, που επί το λογιότερο το επώνυμο εξελίχτηκε σε Δάρας, όπως και τόσα άλλα, καταγόταν από τους «Ντρέδες» της Τριφυλίας, την ανυπότακτη αυτή φυλή των ορθόδοξων Χριστιανών……
Γιος του Δημήτρη και εγγονός του φοβερού Μάρκου Ντάρα, ο Γιαννάκης (Κασιδογιαννάκης) Ντάρας, (προφανώς θα είχε προσβληθεί από την δερματοπάθεια «Αχώρ», κασίδα, και έτσι να προήλθε το «Κασιδογιαννάκης»), γενάρχης των Σερβαίων Νταραίων και όχι μόνο μετά τη διασπορά τουs.
Είναι ο ίδιος που κυνηγημένος 20ετής ύστερα από τον φόνο Τούρκου στου Μελιγαλά, αναγκάστηκε να καταφύγει στο απρόσιτο Σέρβου και να περιθάλψει αργότερα τον από την ίδια αιτία φθάσαντα στη Γορτυνία Κόλια Πλαπούτα. 

Ο Κολοκοτρώνης σπεύδει σε βοήθεια του Αλή Φαρμάκη(1808)

 (Η φωτό είναι από τη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη http://www3.ascsa.edu.gr. Περιγραφή: "Αλβανοί (ή αλβανόφωνοι) στρατιώτες, οπλισμένοι με τουφέκια και με τη χαρακτηριστική ενδυμασία, καταδιώκουν τον εχθρό σε ορεινή τοποθεσία")

Στο Μοναστηράκι Γορτυνίας είχε τον πύργο του ο Αλή Φαρμάκης, οθωμανός αγάς με αλβανική καταγωγή, πλούσιος και πανίσχυρος στη περιοχή του Λάλα Ηλείας. Ο Κολοκοτρώνης βρισκόταν στην Ζάκυνθο εξόριστος. Κατόπιν έκκλησης για βοήθεια από τον αδελφοπητό του Αλή Φαρμάκη πέρασε στο Μωριά το έτος 1808 και μετέβη στο Μοναστηράκι, για να τον βοηθήσει. Τον Αλή Φαρμάκη ήθελε να εξοντώσει ο γιος του φοβερού Αλή Πασά, ο Βελή Πασάς, ο οποίος είχε αναλάβει την διοίκηση της Πελοποννήσου με σκοπό να υποτάξει κάθε τοπική διοίκηση που είχε γίνει ισχυρή και απειλούσε την εξουσία του.
Αξιοσημείωτο είναι ότι κατά την διάρκεια της πολεμικής επιχείρησης κι ενώ ζητήθηκε η παράδοση του Κολοκοτρώνη στους Τούρκους  για να γλυτώσει ο Αλή Φαρμάκης, χωρίς όμως να ενδώσουν οι πολιορκημένοι,  ο Κολοκοτρώνης προσφέρθηκε λέγοντας: “Έρχεσθε να με δώσετε να ξεμπερδεύσωμε; Εγώ το ψωμί μου το έφαγα”.
Ούτε να το φανταστούμε δεν θέλουμε τι θα γινόταν αργότερα με την Επανάσταση, αν έβγαινε τότε από τη μέση ο Κολοκοτρώνης!

Ο θάνατος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη(4-2-1843)

Σαν σήμερα πέθανε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης(4-2-1843)
Ένα απόσπασμα από την δημοσίευση της εφημερίδας “Ταχύπτερος Φήμη” τον Φλεβάρη του 1843:

“Ο Ήρως των Δερβενακίων, του Βαλτετζίου, των Παλαιών Πατρών, της Τριπόλεως, της Κορίνθου, του Άργους, κ.τ.λ. ο Αρχιστράτηγος της Πελοποννήσου, ο άλλοτε Αντιπρόεδρος του Εκτελεστικού, ο Σύμβουλος της Επικρατείας και Αντιστράτηγος, ο έμπειρος στρατιώτης, ο αγαθός πολίτης, ο ειλικρινής φίλος, ο φιλόστοργος πατήρ, ο γηραιός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν υπάρχει πλέον εις την ζωήν. 

Απομνημονεύματα Κολοκοτρώνη-απόσπασμα 3

Η στήριξη του Αγώνα με τροφοδοσία, όπως το περιγράφει ο Κολοκοτρώνης στα Απομνημονεύματα του (συγγραφέας Γ. Τερτσέτης).
Μετά τη μάχη στο Βαλτέτσι
“….Ο Κανέλλος Δεληγιάννης εφρόντιζε δια ταις ζωοτροφίαις και εγώ δια τον πόλεμο. Τόσον ενθουσιασμόν άρχισαν να έχουν οι Έλληνες, οπού μόνοι των άλεθαν, εζύμωναν, έψεναν ψωμί, και τα έφερναν με τα ζώα των εις το στρατόπεδο. Είχαμε φούρνο εθνικόν εις την Πιάνα, Αλωνίσταινα, Βυτίνα, Μαγούλιανα, Δημητσάνα, Στεμνίτσα. Πρόβατα μας έφερναν, πότε από τα 20, πότε από τα 30, από τα 40, από τα 50 το ένα, και τα έδιναν με ευχαρίστησί τους. Ο Κυριάκος Τσώλης εχάρισεν 120 τραγιά εις το στρατόπεδο από την Ζαράχοβα. Είχαμε κιόλα στελμένα και τα εμάζωναν. Από ημάς επήραν παράδειγμα και τα άλλα στρατόπεδα και έκαμναν το ίδιο.

 
Και παρακάτω μετά την άλωση της Τριπολιτσάς:
“….Η Καρύταινα, από την αρχήν της πολιορκίας της Τριπολιτσάς έως την πτώσιν της έδοσε 48.000 σφαχτά και εράνους από τους ευκατάστατους….”

Αργότερα, μιλώντας στην Εθνική Συνέλευση της Προνοίας το 1832 είπε:
“Ωδήγησα και εγώ, ως αρχηγός της Πελοποννήσου, πολλάς μάλιστα χιλιάδας στρατιωτών. Έκαμα εκστρατείας και μάχας, αλλ’ ομολογώ εις την συνείδησιν μου, ότι καθ’ όλον του αγώνος το διάστημα δεν εξώδευσα ούτε οβολόν αφ’ εαυτού μου, διότι δεν είχα. Ο λαός με έθρεψε πάντοτε και επρομήθευσεν όλα τα αναγκαία δια τα στρατεύματά μου. Το δε σπαθί μου μ’ έδωκε άτια και άρματα από τους Τούρκους.”

ΤΣΟΠΑΝΑΚΟΣ- Ο ποιητής της Επανάστασης

Να πως τον περιγράφει ο αγωνιστής και συγγραφέας Φωτάκος στο βιβλίο του  “Βίοι Πελοποννησίων Ανδρών”:
“Κατήγετο απὸ την Δημιτσάναν. Κατὰ δε την αρχὴν της επαναστάσεως μη δυνάμενος να φέρη όπλα, διότι ήτον αδυνάτου σώματος καμπούρης και στραβοπόδης, ούτος ο πυγμαίος, αν και του έλειπαν όλα, είχεν όμως μεγάλον τον Ελληνικὸν αίσθημα κατὰ των τυράννων, διότι έτρεχεν εις τα στρατόπεδα των Ελλήνων, και εις τας πολιορκίας, ενθουσιάζων τους στρατιώτας, και γράφων και στίχους επαινετικοὺς εις τους στρατηγοὺς και τους καπεταναίους, ήτον ο νέος  ποιητὴς της επαναστάσεως. Αγαπούσε πολὺ να βλέπη τον στρατηγὸν Νικήταν Σταματελόπουλον, και όπου και αν επήγαινε και εστέκετο τους στίχους τους οποίους έκαμνε τους ανεγίνωσκε πρώτον του Νικήτα, και έπειτα επήγαινεν εις τους άλλους και τους έψαλλεν.
Ευρεθεὶς δε εις μίαν μάχην, εις την οποίαν ο στρατηγὸς Νικήτας ενίκησεν, και οι στρατιώται του επήραν πολλὰ λάφυρα και ζώα, έλαβεν ένα άλογον, το οποίον του εχάρισεν ο Νικήτας δια να περιπατή καβάλα· αλλ᾿ επειδὴ ήτο πτωχὸς και δεν είχεν έξοδα να το θρέψη, έκαμεν ένα γράμμα του Νικηταρά, ούτως τότε έλεγον, και του έγραφε «Τὸ δώρο σου Νικηταρά, άλογο χωρὶς νουρὰ, ή μου στέλλεις καὶ κριθάρι, ή σου στέλνω το τομάρι». 

Απομνημονεύματα Κολοκοτρώνη-απόσπασμα 2

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στα Απομνημονεύματα του: 

 

“Εις τον καιρό της νεότητος οπού ημπορούσα να μάθω κάτι, σχολεία, ακαδημίαι δεν υπήρχαν, μόλις ήσαν μερικά σχολεία, εις τα οποία εμάθαιναν να γράφουν και να διαβάζουν. Οι παλαιοί κοντζαμπάσηδες οπού ήσαν οι πρώτιστοι του τόπου, μόλις ήξευραν να γράφουν το όνομά τους. Το μεγαλήτερο μέρος των αρχιερέων δεν ήξευρε παρά εκκλησιαστικά κατά πράξιν, κανένας όμως δεν είχε μάθησι. Το ψαλτήρι, το ‘κτωήχι, ο μηναίος, άλλαι προφητείαι, ήσαν τα βιβλία οπού ανέγνωσα.

Δεν είναι παρά αφού επήγα εις την Ζάκυνθο οπού εύρηκα την Ιστορία της Ελλάδος εις την απλοελληνικήν. Τα βιβλία οπού εδιάβαζα συχνά ήτον η ιστορία της Ελλάδος , η ιστορία του Αριστομένη και Γοργώ και η ιστορία του Σκεντέρμπεη. 

Η γαλλική επανάστασις και ο Ναπολέων έκαμε, κατά την γνώμη μου, να ανοίξουν τα μάτια του κόσμου. Πρωτήτερα τα έθνη δεν εγνωρίζοντο, τους βασιλείς τους ενόμιζον ως θεούς  της γης και ό,τι και αν έκαμναν, το έλεγαν καλά καμωμένο. Δια αυτό και είναι δυσκολώτερο να διοικήσης τώρα λαόν.”

Απομνημονεύματα Κολοκοτρώνη-απόσπασμα 1

Τιμούμε και μνημονεύουμε τους αγωνιστές  της Ελληνικής Επανάστασης και γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από τότε που μπήκαν οι βάσεις της σύστασης του νέου Ελλήνικου Κράτους!

Να πως διηγείται ο Κολοκοτρώνης το κυνηγητό που υπέστη από τους Τούρκους, που ήθελαν να χαλάσουν τους κλέφτες και καπεταναίους  “διατί μία ημέραν ημπορεί να κάνουν επανάστασιν”.
Γενάρης 1806. Απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του (συγγραφέας Γεώργιος Τσερτέτης):

“……...επήραμε την δημοσιά της Τριπολιτσάς και πήγαμε εις το Βαλτέτσι αποπάνω να λημεριάσωμε. Οι γυναίκαις του χωριού μας εγνώρισαν και ευθύς έδωκαν παντού την είδησην ότι: “εδώθε πάγει ο Κολοκοτρώνης” και μας επήραν κυνηγώντας. Το δειλινό εφύγαμε και έστρεψα κατά την Καρύταινα…….από πέτρα σε πέτρα επήγαμε σε μια στάνη, και μας είπαν πως ήταν γεμάτη Τούρκους. Τότε αποφάσισα να γίνωμεν εις τέσσερα μπουλούκια και να υπάγωμεν σε φίλους να κρυφτούμε.

Βιβλίο: Ελληνικά Υπομνήματα που αφορούν την Επανάσταση 1821-1827

 

Εφέτος είναι το έτος που γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από την έναρξη της Επανάστασης του 1821 και τιμούμε τους Αγωνιστές που θυσίασαν τα πάντα για ν' αναστηθεί η Ελλάδα και να δημιουργηθεί το νέο Ελληνικό Κράτος.

 

Από το περασμένο φθινόπωρο μαθαίνω λεπτομέρειες της Επανάστασης του 1821, διαβάζοντας το βιβλίο με τίτλο: “Ελληνικά Υπομνήματα, ήτοι Επιστολαί και διάφορα έγγραφα αφορώντα την Ελληνικήν Επανάστασιν από 1821 μέχρι 1827, συλλεγέντα μεν υπό του Υποστρατήγου Ιωάννου Θεοδ. Κολοκοτρώνη, εκδοθέντα υπό Χ. Ν. Φιλαδελφέως” το 1856.  
Έγινε επανατύπωση το 2011 από τις εκδόσεις “Καγιάφας -Στεμνίτσα Γορτυνίας Αρκαδίας” με έδρα την Κυπαρισσία.